STARS★☆★CANDY

ฮี่ๆๆๆ แอบมาเปลี่ยน บีจีกับบ็อตอันใหม่ ......ประชดมูฟวี่ แฮ่ ไหนๆก็จิ้นกระจายแล้ว....ก็เอาฟิคมาลงซะเลย -*- แบบว่า ปั่นนรกมากเลยฮะ....ยังไม่ได้เช็คเวิร์ดเลยด้วยซ้ำ กร๊ากกกกก พิมผิดยังไงขออภัยใน ณ ที่นี้นะคร้าบบบ เอาล่ะไปอ่านกันเต๊อะ !!
~*~

.

.

.

Title :: When the Sun goes down on Me [1/5]
Fandom :: FMA
Pairing :: Al/Ed
Rate :: PG-13 (ตอนแรกเอาแค่นี้ก่อนเน้อ -*-)
Movie Spoilers Warning!!
ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องราวหลังจากที่อัลกระโดดข้ามมาอยู่กับเอ็ดที่เยอรมัน 2ปีให้หลังนะฮะ แต่ว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่เยอรมันแล้วเน้อ หุๆ....อยู่ที่ไหน ไปอ่านกันเอาเองเนะ อิๆๆๆ

แสงอาทิตย์อุ่นๆยามเช้าที่สาดส่องมาจากหน้าต่างบนหัวนอน ม่านสีสะอาดได้กรองควาจ้าบางส่วนออกไป ทำให้เมื่อมันตกกระทบร่างที่กำลังหลับไหลไม่ได้แผดเผาสาดทอความร้อนจนต้องตื่นขึ้นมา แต่แสงแดดก็คือแสงแดด แม้จะลดกำลังแรงกล้าลง แต่ไออุ่นนั้นก็ยังคงลอยกรุ่นอยู่ในบรรยายกาศ "หือ......" ร่างเจ้าของเตียงนอนขยับเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิรอบตัวเริ่มสูงขึ้น กำลังคิดว่าจะขยับแข้งขยับขาให้หายง่วง แต่แล้วก็กระแทกเอาร่างที่พิงติดหนึบอยู่กับด้านหลังของตัวเอง อีกทั้งเอวของเขาก็ถูกแขนจากร่างนั้นพันธนาการเสียแน่น ร่างบางเอี้ยวตัวหันมาหาร่างที่ยังเกาะเขาแน่น ใช้นิ้วเขี่ยปอยผมด้านหน้าอย่างเอ็นดู....'ขนาดตอนหลับหน้าก็ยังเหมือนกันขนาดนี้'.....ความทรงจำหวนกลับเข้ามาในจิตสำนึก 'แต่ถ้าเป็นคนๆนั้น.....ยังไงก็คงไม่มีทางตื่นหลังฉันแน่' เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็เหลือบไปมองนาฬิกาปลุกที่โต๊ะข้างเตียง -7.30- แล้ว

"อัล.....อัล.......ตื่นได้แล้ว เจ็ดโมงครึ่งแล้วนะ" เรียกชื่อผู้เป็นน้องชายซึ่งยังคงหลับไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ข้างตัวเอง แทนที่จะขยับตัวลุกขึ้นไป ดันรัดแขนให้ร่างคนที่ปลุกมาประชิดตัวของเขามากขึ้นกว่าเดิม ผู้เป็นพี่ได้แต่ถอนหายใจ น้องชายคนที่เคยตื่นนอนแต่เช้าตรู่ก่อนเค้ากลับกลายเป็นเด็กหนุ่มขี้เซาไปตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย สงสัยจะติดนิสัยนอนกินบ้านกินเมืองมาจากตอนอยู่บนเรือกันนะ ว่าแล้วก็ใช้แขนข้างที่เป็นเหล็กหนาดีดไปที่หน้าผากพร้อมกับส่งเสียงเรียก "อัล!!!!....ตื่นได้แล้วววว!!!!"

"โอ๊ยยยยย......พี่ฮะ มาดีดหัวผมทำไมกันเล่า...." ส่งเสียงออกมาชัดแจ๋วราวกับว่าตื่นมาได้สักพักนึงแล้ว แต่ยังหลับตาปี๋ไม่ยอมตื่น แถมยังเอาหน้าผากซุกไว้กับสีข้างของผู้เป็นพี่อีกต่างหาก

"วันนี้มีคลาสตอน9โมงไม่ใช่รึไง?....เดี๋ยวก็สายหรอก" พูดพลางพยายามแงะตัวน้องชายออกจากสีข้างตัวเอง
"โหยยย.....ตั้ง9โมง ไม่สายหรอกฮะ....หน่า.....ขอผมนอนต่ออีกหน่อยนึงนะ....เมื่อคืนกว่าจะซ้อมเสร็จก็ดึกแล้วด้วย...." แอบลืมตาขึ้นมาบ่นนิดนึงตอน จะสบตากับผู้เป็นพี่ชาย รอยยิ้มอ้อนๆคลี่ออกบนริมฝีปาก รู้ทั้งรู้ว่าคนเป็นพี่ไม่เคยปฏิเสธไอ้รอยยิ้มแอบแผงแบบนี้ได้ แถมยังยกแขนขึ้นไปคว้าไหล่ที่บางกว่าลงมาหาตัวเองอีกต่างหาก "พี่ก็ด้วย.....มานอนต่อเถอะฮะ"
"นายกลายเป็นเด็กอ้อนพี่ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ" เอ็ดเวิร์ดถอนหายใจขณะที่จมหายลงไปกับสองแขนของผู้เป็นน้องอีกรอบ......

'......ตั้งแต่ตอนที่ผมคิดได้ว่า.....ผมไม่อยากเสียพี่ไปอีกไงล่ะ' เด็กหนุ่มคิด ขณะที่ดึงตัวพี่ชายของเขาลงมานอนข้างตัวได้สำเร็จ.....
ความอบอุ่นของพี่......ผมไม่อยากให้มันหายไปอีก
ร่างกายของพี่......ผมอยากจะกอดรัดเอาไว้ให้รู้ว่าพี่ยังอยู่ข้างๆผม
รอยยิ้มของพี่......ผมไม่อยากแบ่งปันให้ใครทั้งนั้น
ดวงตาสีเดียวกับพระอาทิตย์คู่นั้นของพี่.....อยากแต่ให้มองแต่ผม....มองแค่ผม ผม ผม คนเดียวเท่านั้น.....
ใครจะคิดยังไงผมไม่รับรู้......เพราะพี่เป็นของผม......เข้าใจไหม....

"นี่อัล.....อย่ารัดแน่นได้ไหม หายใจไม่ออก......" ส่งเสียงประท้วงออกมาเมื่อรู้สึกได้ว่าพันธนาการรอบตัวเริ่มรัดแน่นกว่าปกติ....ผู้เป็นน้องไม่ตอบคำถามหรือคลายการกะกอดให้ผ่อนลง ตรงกันข้ามเค้ากลับแนบใบหน้าลงกับผมสีทองอ่อนของพี่ชาย
"พี่ฮะ..........พี่รักผมรึเปล่า......" เอ่ยถามออกไป ราวกับไม่ได้ยินคำถามก่อนหน้านี้

"เป็นอะไรไปอีกล่ะอัล?......." ขยับพลิกตัวกลับมาหาน้องชาย ตาสีเปลือกไม้ที่มองสบกับเค้ากำลังรอคำตอบ เอ็ดเวิร์ดยิ้มน้อยๆก่อนจะยกมือข้างที่เป็นออร์โต้เมล์ขึ้นมาลูบผมอย่างเอ็นดู "......พี่ก็ต้องรักนายอยู่แล้ว.....นายเป็นน้องชายคนเดียวของฉันไม่ใช่เหรอ...."
"...........รักมากกว่าผู้ชายคนนั้นรึเปล่าฮะ" ถามเสียงแข็ง ดวงตาที่ปกติจะมองคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างขึ้นมาทันที.....ทำให้คนที่อยู่ในอ้อมแขนหลุบตาลงก่อนจะผละร่างออกจากอีกฝ่ายไปแทบจะในทันที

"......ฉันจะไปอาบน้ำล่ะ......นายก็เหมือนกัน โตจนขนาดนี้แล้ว เลิกย่องมาในห้องฉันซะทีนะอัล" ร่างบางพูดไม่ได้แม้แต่จะหันมามองน้องชายของเขา ก่อนจะคว้าเสื้อคลุมแล้วเดินหายเข้าห้องน้ำไป

"แบบนี้ทุกทีเลยนะพี่......" เด็กหนุ่มขยับลุกออกมาจากเตียงนอนซึ่งไม่ใช่ของเค้า ถึงจะถูกพี่ชายห้ามไม่ให้แอบเข้ามานอนในห้องนี้อยู่ร่ำไป แต่เจ้าตัวก็ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดพวกนั้นสักนิด......สายตาสีเปลือกไม้นั้นหันไปสะดุดกับกรอบรูปข้างๆนาฬิกาปลุก....รูปใบเก่าสีซีดที่มักจะถูกตั้งอยู่ใกล้เตียงนอนของพี่เสมอ
"........นายเองก็นอนข้างๆพี่ฉันทุกๆคืนเหมือนกันสินะ....." เด็กหนุ่มมองดูคนในภาพด้วยสายตาแข็งกระด้าง.....ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าหรือทรงผม ก็คล้ายกันราวกับกระจกสะท้อนตัวเขา ยกเว้นดวงตาสีฟ้าเหมือนท้องฟ้าในวันที่ปลอดเมฆ รอยยิ้มพิมพ์ใจที่ฉายอยู่บนใบหน้าทำให้เค้าหงุดหงิดขึ้นมาจนต้องกระแทกกรอบรูปคว่ำหน้าลงกับโต๊ะ......ก่อนจะเดินออกจากห้องไป...

* * * * * *

'มันแปลกใช่มั๊ยฮะ....ทั้งๆที่เราอยู่ใกล้กันแค่นี้......แต่ผมกลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นจากตัวพี่เลย'
'ไม่ว่ายังไง......ผมก็คงเป็นแค่ตัวแทนของน้องชายคุณสินะครับ.....'
'ผมแค่อยากจะอยู่กับพี่.....อยากเติบโตไปพร้อมๆกับพี่....'
'ในสายตาของคุณเคยเห็นตัวตนของผมบ้างรึเปล่าครับ'
'....พี่น่ะ.........รักผมมากกว่าผู้ชายคนนั้นรึเปล่าฮะ.....'
'....อย่าลืมผมนะครับ.....คุณเอ็ดเวิร์ด.....'

-- ซ่าาาาาา --
สายน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัว พร่างพรมลงบนใบหน้า กระนั้นธารความทรงจำที่หมุนวนยังคงไม่จางหายไปตามแรงน้ำ ยันมือกับผนังกระเบื้องเอาไว้ ราวกับว่าถ้าไม่มีอะไรยึดเหนี่ยว ร่างทั้งร่างก็คงจะล้มลงไป น้ำตาที่ไหลออกมานั้น....เพราะอะไรกันนะ ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะให้ผู้เป็นน้องเห็นตัวเองในสภาพแบบนี้ตลอดสองปีที่ได้กลับมาอยู่ด้วยกัน......

ตั้งแต่ตัดสินใจเดินทางอีกครั้ง.....ทั้งๆที่มีกันและกัน เหมือนครั้งที่ยังอยู่โลกเดิม แต่ความรู้สึกมันกลับไม่เหมือนกัน...อะไรกันที่ขาดหายไปนะ.......

การที่จะก้าวเดินต่อไป.......ทำไมมันช่างยากเสียเหลือเกิน...

ขณะที่กำลังบิดก็อกฝักบัว เสียงโครมครามก็ดังลอยมาจากห้องนอน.....เอ็ดเวิร์ดพอจะเดาออกว่ามันมีต้นเหตุมาจากอะไร.....ชายหนุ่มคว้าเสื้อคลุมมาสวมและผ้าเช็ดตัวขึ้นมาเช็ดผมที่เปียกปอนอย่างไม่เร่งร้อน

เศษกระจกที่แตกกระเด็นออกมาจากจากกรอบรูปบางส่วนหล่นลงไปยังพื้นใกล้ๆ ชายหนุ่มก้มลงเก็บเสร็จที่กระจายอยู่ โยนลงถังผงก่อนจะจับกรอบรูปนั้นตั้งขึ้นมาอีกครั้ง

"ขอโทษแทนอัลด้วยนะ.....เขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอก...." พูดกับรูปถ่ายเบาๆพร้อมรอยยิ้ม ".....เอาไว้ฉันจะเปลี่ยนกรอบให้แล้วกันนะอัลฟอนส์..."

ในขณะที่ร่างเพรียวผละจากโต๊ะข้างเตียงเพื่อไปแต่งตัว สายลมเอื่อยที่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ลมเบาๆนั้นราวกับจะกระซิบกระซาบบางสิ่งให้เจ้าของห้องได้ยิน เสียงที่ทำให้เขาต้องหยุดชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะคิดเอาเสียว่า....คงจะหูแว่วไปเอง

'.......อย่าลืมผมนะครับ.....คุณเอ็ดเวิร์ด'

To Be Continued
~*~
ลงเสร็จก็วิ่งหนีหาย อ๊ากกกกกกก อย่าฆ่าหนูเลยยยยยยยยยย >[]<

*EDIT*
หวัดกินค่ะ......- -...ตอนนี้ไข้กำลังเดือดเลย -*- ไม่ไหวแล้ววววววว อ๊ากกกกกก ตาลาย+ปวดหัว+น้ำมูกยืด (อุบาทว์จริงๆตู) แบบนี้ทุกทีสิน่า เวลาจะเปลี่ยนฤดู จากร้อนเป็นฝน จากฝนเป็นหนาว จากหนาวเป็นร้อน ตรู ต้องนอนซมทุกที!!!!!! เบื่อเว้ยยยยยยย แล้วฤดูที่เราทั้งชอบทั้งเกลียดก็จะย่างกรายเข้ามาแล้ว....ฤดูที่ทำให้เราไม่ต้องเปิดแอร์ กรี๊ดดด ประหยัดค่าไฟ แต่เป็นฤดูที่โรคภูมิแพ้เราจะกำเริบ อ๊ากกกกกกก....T*T....ฮืออออ.....ฟืดดดด (ปาดน้ำมูก)