STARS★☆★CANDY

ในที่สุดก็เสร็จจนได้ค่ะ.....ฉลอง4000Hits!...^^....ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านบล็อก แม้ว่าบางคนจะไม่เคยเม้นต์ให้เราเลยก็ตาม ทุกครั้งที่ท่านกดเข้ามา ก็ทำให้เค้าเตอร์ของเราเพิ่มขึ้นๆ.....จริงๆมันครบตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะค่ะ....ผู้ที่เป็นคนที่ 4000 ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน -*-....บิดาริคุ นั้นเอง เย้~~~

และเนื่องจากรีเควสกันเอง....หึๆ....ก็เลยขอเอาฟิคคู่แปลกคู่โปรดของเรามาลงเลยแล้วกันนะคะ.....ยังร้อนๆอยู่เลยพึ่งพิมเสร็จเลยค่ะ ^^'...อาจจะพิมผิด พิมตกไปบ้าง.....ไว้พรุ่งนี้จะมาแก้ไขนะคะ....เอาล่ะค่ะ ไปอ่านกันดีกว่า หุๆๆ

Title :: Final Distance: Only in Dream[Al's Side]
Pairing :: Heide/Al (คู่แท้สองโลกคร๊าาาา >.<)
Rate :: G (*-*!!!....กรี๊ดดดดด พึ่งเคยแต่งงงงง)
Warning :: Big FMA Movie Spoilers Ahead! Beware yourselves for anyone who haven't watch it!!!

Only in Dream - Al's Side

ถ้าความเป็นไปได้....ที่จะได้เจอกับพี่อีกครั้ง......เป็นศูนย์เหมือนที่ใครๆพร่ำบอกผมล่ะก็....
ความเป็นไปได้.....ที่จะได้พบกับ "เค้าคนนั้น".....ก็คงจะติดลบสินะ....

จะทำอย่างไร ถึงจะได้พูดคุยกัน....
.......นอกเหนือจากในความฝัน.......

จะทำอย่างไร......จะให้ทำอย่างไร.....

ถึงจะสามารถสัมผัสกันและกัน......ให้รับรู้และรู้สึก ว่า อีกฝ่ายนั้นมีตัวตน....

"อะไรกันอัล.......ยังฝันอะไรแบบนั้นอยู่อีกเหรอ?...." วินรี่ถามผมขณะที่ทานข้าวเช้าด้วยกัน ระหว่างที่ผมลาอาจารย์กลับมาเยี่ยมที่บ้าน ดวงตาสีฟ้าของเธอดูหม่นลองทันทีที่ฟังผมเล่าความฝันเดิมๆ ทำให้ผมนึกถึงนัยย์ตาของใครอีกคนที่มักจะเห็นอยู่เสมอเคียงข้างพี่ในความฝัน.....สีฟ้าใส ที่มักจะเจือความอบอุ่นและความเศร้าเอาไว้
"อื้ม.......ก็ประมาณนั้น" ผมตักซุปมันฝรั่งเข้าปาก ก่อนจะเลี่ยงมองไปยังผนังห้องอีกฝั่ง ที่มีกรอบรูปหลายอันแขวนติดเอาไว้....หนึ่งในนั้นก็คือ รูปสมัยเด็กของผมกับพี่....
"ยังไม่เลิกคิดจะตามหาเอ็ดอีกเหรออัล......" เธอถามเสียงเบา ผมรู้ว่าตัววินรี่เองก็คงอยากจะเจอพี่เช่นกัน.....ไม่อย่างนั้นก็คงไม่นั่งคำนวนสัดส่วนของแขนและขาของพี่ เพื่อเตรียมทำออร์โต้เมล์เอาไว้
"ไม่หรอก.......ผมน่ะไม่เคยล้มเลิกความคิดอยากจะเจอพี่หรอก..." ถ้าวินรี่ไม่สามารถทำได้ด้วยตัวเองแล้วล่ะก็.....ผมก็จะพยายามในส่วนของเธอด้วยเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น......ยิ่งไปกว่าการที่ได้เจอพี่แล้ว.......ถ้าหากได้พบเค้าคนนั้นสักครั้งล่ะก็....
"........ยังไงก็อย่าทำอะไรอันตรายนะอัล....ฉันน่ะไม่อยาก เสียเธอไปอีกคน...." วินรี่ยิ้มเศร้าๆ ก่อนจะลงมือทานอาหารเช้า

ความทรงจำสี่ปีที่หายไปของผมนั้น......
เป็นสิ่งที่คงไม่อาจจะเรียกกลับคืนมาได้อีกแล้ว.....
........แต่อนาคตที่อยู่ข้างหน้านั้น.......
เป็นสิ่งที่ผมกำลังไขว่คว้าและกู่ร้องหามัน

ละโมภ........โลภมาก.........เห็นแก่ตัว
ผมยอมรับอย่างเต็มปากเต็มคำโดยไม่ลังเล
เพราะความต้องการภายใต้จิตใจนั้น นับวันมันยิ่งแผดเสียง กรีดก้อง เพื่อสิ่งที่มากขึ้นมากกว่าการได้พี่คืนกลับมา.....
..........ผมอยากได้เค้าคนนั้นมาด้วยเช่นกัน......

แต่ว่า.....จะมีสิ่งไหนล่ะ ที่สามารถแลกเปลี่ยนให้ได้คนสองคนมา......จะมีสิ่งใดกันที่มีค่าเท่าเทียมพอจะแลกคนสองคนนี้มาได้......
คำตอบนั้นอยู่ตรงหน้าผมเสมอ.....ซึ่งมันก็คือ.......

"ไม่มีหรอก.......เรื่องแบบนั้น" อาจารย์พูดทั้งๆที่หลับตาอยู่บนเตียง ใบหน้าของอาจารย์ซีดเซียวลงกว่าปกติ คุณซิกที่ยืนอยู่ข้างๆไม่ได้พูดอะไรออกมาเท่าไหร่ เขายืนนิ่งราวกับจะรู้ดีว่าเวลานั้นใกล้มาถึงแล้ว อาจารย์ยิ้มอีกครั้งก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา ".........อย่าลืมซะล่ะอัล.....กฏการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม ....แล้วก็....อึ่ก! แค่กๆๆ...."
"ไม่ต้องพูดก็ได้ฮะอาจารย์.....ผมจำได้หรอกเรื่องนั้นน่ะ" ผมพยายามห้าม แต่อาจารย์กลับยกมือขึ้นมาเป็นเชิงบอกให้ผมหยุดพูด
".....อัล......บางครั้ง.....ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไรมา....เราก็ไม่อาจจะได้สิ่งที่ไขว่คว้ามาไว้ในครอบครองหรอกนะ....." อาจารย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบากว่าเดิม คุณซิกเข้ามาประคองให้เธอนอนลง คิ้วสีเข้มของอาจารย์ขมวดเพื่อแสดงอารมณ์ให้รู้
"แม่!!!.....แม่ครับ!!!" ราสสึที่พึ่งจะมาถึงพุ่งเข้ามาหาร่างของแม่ที่นอนอยู่บนเตียง
"ราสสึ......มาก็ดีแล้ว.....อัล พาราสึไปอยู่กับเธอนะ....."
"ไม่!!.....ผมจะอยู่กับแม่.....แม่ครับบบบ!!!" เด็กชายเริ่มร้องไห้ อาจารย์ลูบหัวของเค้าก่อนจะ ดันตัวลูกชายของเธอออก ดันร่างของเด็กชายมาทางผม
"อัล.....ฝากดูแลราสสึด้วยนะ...."
"แม่!!!.......แม่ครับบบบ!!!!"

ทำไมวันนี้ถึงดูเศร้าจังละครับ.....
อาจารย์ของผม.....ท่านเสียแล้วน่ะฮะ
งั้นเหรอครับ.......ผมเสียใจด้วยนะครับ
ฮะ ขอบคุณนะฮะ.......
.....ร้องไห้อยู่เหรอครับ?....
ปะ......เปล่าหรอกฮะ.....ผมก็แค่.....
ขอโทษนะครับ ที่ผมไม่สามารถเช็ดน้ำตาให้คุณได้....
.........ช่างมันเถอะฮะ........เรื่องแบบนั้น......มันก็เป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว.....
อย่าพูดแบบนั้นสิครับ เรื่องคุณเอ็ดเวิร์ดน่ะผมว่า.....
ไม่ใช่เรื่องพี่หรอกฮะ......ผมน่ะ......คุณน่ะ...
เรื่องที่จะเจอกับผมสินะครับ......ยังไงเราก็ได้เจอกันทุกคืนที่นี่ไม่ใช่เหรอครับ?
ก็แค่ในฝันไม่ใช่เหรอฮะ.......จะจับตัวคุณ ให้รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ยังทำไม่ได้เลย
แค่ได้เจอกับคุณผมก็....
แต่ผมอยากได้มากกว่านั้น!!!.....ทำไมล่ะฮะ ทั้งๆที่เราพูดคุยกันแบบนี้ทุกคืน แต่ทำไมผมถึงไม่เคยรู้สึกว่าคุณมีตัวตนอยู่เลยล่ะ!...
คุณอัล......
ไม่ว่าผมเอื้อมมือออกไปมากเท่าไหร่ คุณก็เหมือนจะไม่เคยอยู่ตรงนี้เลย....ผมอยากรู้สึกได้....เพียงสักครั้งก็ยังดี...ว่าคุณอยู่ตรงนี้กับผม

"ถ้านายหลอมฉันพร้อมๆกับกลัทโตนี่ย์ตอนนี้ล่ะก็.....นายก็จะเปิดประตู.....อึ่ก!....ได้...." ร่างที่กำลังถูกฟันซี่คมของสัตว์ประหลาดยักษ์บดเคี้ยวจนโลหิตสีแดงสาดไปทั่วพื้นที่ถูกเขียนเป็นวงแหวนเวทย์
"แต่ถ้าทำแบบนั้นนายก็จะ....."
"เรื่องแบบนั้นน่ะช่างเถอะ!!....แค่ได้ไปอยู่กับแม่แล้ว....ถ้าทำแบบนี้ฉันก็จะได้ไปอยู่กับแม่......อ่อก!!....เร็วเข้า!!....เร็วเซ่!!!" ราสสึตะโกนก้อง และในตอนนั้นเองที่ผมตัดสินใจประกบมือทั้งสองข้างเข้าหากัน และประทับกับร่างของสัตว์ประหลาดนั้นจนเกิดแสงเรืองรอง จนตาพร่าไปหมด....ในวินาทีนั้นเอง ก็ราวกับว่า ผมจะได้เห็นดวงตาสีฟ้าหม่นหมองนั้นชัดเจนอีกครั้ง.....

"ฉันทำให้นายรำคาญใจเหรออัลฟอนส์...." เสียงของพี่ดังขึ้นในมโนความคิด
"ผมไม่ได้มีชีวิตอยู่ในความฝันของคุณ...." อีกเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ...... คนๆนั้นกับพี่.... "ถึงแม้จะตายไป.....ยังไงผมก็คือผม ตัวตนของผมอยู่ที่นี่....อย่าลืมผมนะครับ...."
"อัลฟอนส์!!!......อัลฟอนส์!!!!!"

อะไรกันน่ะ.....หมายความว่ายังไงกัน.....พี่.....คุณอัลฟอนส์....

เปรี้ยง!!!....

"พี่จะทำอะไรน่ะ!!.....พี่ฮะ!!" เสียงตะโกนของผมมันจะดังสักแค่ไหนกันนะ.....เพราะพี่ทำท่าราวกับว่าไม่ได้ยินเสียงเรียกของผมเลย ในขณะเดียวกับสองแขนของผู้พันมัสแตงที่พยายามเหนี่ยวร่างของผมเอาไว้
"ฉันจะต้องกลับไปทำลายประตูที่ฝั่งโน้น......นายก็เหมือนกันนะอัล....ทำลายประตูที่นี่ซะ" พี่พูดออกมาด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ.....ถ้าทำแบบนั้นก็หมายความว่าผมกับพี่คงไม่มีทาง....ที่จะอยู่ด้วยกันใช่มั๊ย....แล้วโอกาศที่ผมจะได้พบคนๆนั้นก็คง.....

ถ้ามันเป็นเรื่องสุดท้ายที่ผมจะทำได้.....และแม้สิ่งแรกที่ผมไม่อาจจะเอื้อมคว้าเอาไว้ในมือ....ห่างกันเพียงแค่กระจกกั้น
ถ้าหากว่าการก้าวข้ามสิ่งนี้ไปยังอีกโลก.....จะสามารถทำให้ความเห็นแก่ตัวของผมเป็นจริงขึ้นมาได้...
........ถึงแม้จะต้องแลกด้วยการไม่ได้กลับมาที่โลกใบนี้อีกครั้ง.....หรือแม้ต้องจากครอบครัวที่รอผมอยู่.....
....................................ผมก็จะทำโดยไม่ลังเล

"อัลฟอนส์เซ่คุง!!...จะทำอะไรน่ะ" ผู้พันมัสแตงร้องเมื่อเค้าเผลอคลายท่อนแขนที่รัดตัวผมเอาไว้เมื่อเห็นว่าพี่เดินกลับเข้าไปอีกฝั่งของเครื่องยนต์ประหลาดนั้นแล้ว ทำให้ผมผลักร่างที่สูงใหญ่กว่ามากของเค้าไปพ้นตัว
".....ทำให้ความฝันของผมเป็นจริงไงครับ...." และในวินาทีที่ผมกระโดดก้าวข้ามอย่างไม่คิดชีวิตไปยังอีกฝั่งที่มีพี่อยู่....เมื่อตัวของผมกระแทกเข้ากับผนัง และบรรดาซากหุ่นแรงเหวี่ยงอย่างรุนแรงก็เกิดขึ้น มือของผมคว้าหาที่ยึดเหนี่ยว และก่อนที่ผมจะทันได้สนใจเสียงร้องของผู้พันเลยสักนิดเดียว ศีรษะของผมฟาดเข้ากับหุ่นเหล็กข้างๆ ทำเอาตาพร่า...และสติสัมปชัญญะที่มีอยู่ก็ขาดหายไปในตอนนั้นเอง.....

"อึ่ก......" อากาศเย็นๆที่มาปะทะกับใบหน้า ทำให้ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง.......แต่แล้วก็รู้สึกสะกิดใจ สถานที่ที่ผมกำลังนั่งอยู่นั้น ช่างแปลกตา....ไอเย็นและหมอกควัน กับแสงสว่างสีขาวที่ดูเหมือนจะไกลออกไปไม่มีที่สิ้นสุด....ผมยืนขึ้น แม้จะพยายามเพ่งมองไปยังพื้นที่ตัวเองปักหลักอยู่ แต่ไอหมอกก็หนาทึบเกินกว่าจะทำให้มองเห็นได้.....หลังจากที่ยืนได้มั่นคงแล้ว ผมก็เพ่งมองออกไป.....สถานที่นี้ช่างเย็นเยียบและเงียบสงัดเหลือเกิน....จนเค้ารู้สึกได้ว่า ณ ที่แห่งนี้มีเพียงเค้าสินะ.....ที่อยู่ที่นี่....

มันเป็นบทลงโทษ.....สำหรับผมสินะ ที่ใฝ่หาอะไรที่มากเกินความสามารถของตัวเอง.....

"คุณ......อัล??......" เสียงๆนึงดังขึ้นจากด้านหลัง.....เสียงที่มักจะได้ยินเพียงแค่ในฝัน ผมหันหลังกลับไปต้นเสียงทันที....

คนที่ยืนอยู่นั้น.....คนที่มักจะมีตัวตนเพียงแค่ในความฝันของผม
คนที่มีดวงตาสีฟ้าอันแสนเศร้า......คนที่มีใบหน้าเหมือนกับผมราวกระจกสะท้อน....

"คุณอัลจริงๆด้วย......." ร่างนั้นขยับกาย สาวเท้ามาใกล้ตัวผมมากขึ้น....
"คุณ......อัล....ฟอนส์....." เสียงในลำคอดูเหมือนจะรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนอยู่ที่ลำคอ มันติดขัด.....ไปหมด
"ผมไม่ได้ฝันไปใช่มั๊ยครับ?" ร่างที่สูงกว่ายิ้มเหมือนทุกครั้งมาให้ จิตใจที่อยู่กับตัวของผมก็สูญสลายไปในทันที.....ผมดึงถุงมือที่สวมอยู่ออกก่อนจะยกมือขึ้น.....แค่อยากพิสูจน์.......แค่อยากรู้ว่า.....สิ่งที่ฝันถึงมาตลอดนั้น....มีตัวตน เจ้าของดวงตาสีฟ้ายังคงยิ้มมาให้ ขณะที่ยกมือขึ้นมาหาตัวผมเช่นกัน.....

ในวินาทีที่มือของเราทั้งคู่สัมผัสกัน....ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมายังร่างกายของผมนั้นราวกับจะไล่อากาศเย็นเยียบที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ไปจนสิ้น....
ฝ่ามือของเค้าใหญ่กว่าของผมมากนัก.....ผมสามารถมองเห็นได้เมื่อมันเทียบประทับซึ่งกันและกันอยู่.....
นิ้วมือของเค้าเรียวยาว คล้ายกันกับของผม....เพียงแต่ว่ามันดูเหมือนผ่านกาลเวลาและเรื่องราวมามากมายกว่า....
ข้อนิ้วที่ค่อยๆรัดรึงเข้ามาแนบสนิทกันมากกว่าเดิม.....จวบจนที่ว่างระหว่างกลางหายไป เมื่อมือของเราบีบรัดแน่นเข้ามา ราวกับจะทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นมีตัวตน.....

ผมเงยหน้าขึ้นไปยังใบหน้าที่ผมคงจะเป็นเช่นนั้นเมื่อโตมากกว่านี้ เค้าคนนั้นยิ้มอย่างอบอุ่นมาให้ ความรู้สึกที่กลั่นตัวอยู่ภายในมันแทบจะทะลักทลายออกมา....มืออีกข้างที่ว่างอยู่ของเค้าเอื้อมมายังปอยผมสีทองที่ถูกรวบไว้ที่ท้ายทอยของผม

"ผมคิดว่าคุณจะตัวสูงกว่านี้ซะอีกนะครับ......" เขาพูดออกมา....ก่อนที่สิ่งที่อัดอั้นมาตลอดของผมจะทลายออกมาอาบแก้ม.....นิ้วเรียวของเค้าเลื่อนกลับมา ปลายนิ้วของเค้าลากผ่านผิวเนื้อตั้งแต่ต้นคอมายังแก้มของผมอย่างแผ่วเบา มันปาดเอาน้ำตาที่ไหลออกมาของผมออกไป
"ก็ผมพึ่งจะอายุ13นะฮะ.....ความสูงของผมน่ะปกติต่างหาก....." เสียงที่สั่นไหวของผมค่อยๆเปล่งออกไป ก่อนจะยกมือข้างที่เหลืออยู่ของตัวเองนั้นขึ้นไปแนบอยู่บนหลังมือที่ใหญ่กว่า กดมันให้แนบกับใบหน้าของผมราวกับจะยืนยันว่าเค้ามีตัวตนแล้วในที่สุด....
".......ในที่สุดผมก็ได้เช็ดน้ำตาให้คุณแล้วนะครับ....." เค้าพูดด้วยรอยยิ้ม...."แม้ว่ามันจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายก็ตาม....."
"?......หมายถึงอะไรงั้นเหรอฮะ?......" ผมถามออกไปก่อนที่จะปล่อนมือนั้นออกไป....
"คุณข้ามประตูบานนั้นมาเพื่อคุณเอ็ดเวิร์ดใช่มั๊ยล่ะครับ......" ผมพยักหน้าตอบกลับไป ".........คุณไม่ได้ข้ามประตูบานนี้มาเพื่อผม.....เพราะฉะนั้น......ที่ๆคุณจะไปสิ้นสุดก็คือการไปอยู่เคียงข้างกับพี่ชายของคุณ...."
"แต่ที่ตรงนั้นก็มีคุณอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอฮะ.....ก็คุณน่ะอยู่กับพี่....ไม่ใช่เหรอ?" เค้าไม่ตอบอะไรได้แค่เพียงยิ้มรับและถอยห่างออกไปจากผม

".......ที่ข้างๆคุณเอ็ดเวิร์ดน่ะ....มีไว้ให้แค่เพียงคนๆเดียวเท่านั้นครับ....." เค้ามองหน้าผมด้วยสีหน้าที่ราวกับว่ามีความสุขมากที่สุด "......แม้ว่ามันจะไม่ใช่ที่ของผม......แต่การที่เจอกับคุณก่อนที่ผมจะไป........ผมก็มีความสุขแล้วล่ะครับ"
"ไปไหนฮะ?......คุณจะไปไหนกัน?...." ผมไม่เข้าใจกับสิ่งที่เค้าพูดเลยสักนิด.....ความเย็นที่หายไปกลับเข้ามาครอบคลุมรอบตัวอีกครั้ง
".......ไปในที่ๆได้เฝ้ามองคุณและคุณเอ็ดเวิร์ดตลอดไปไงล่ะครับ.......ผมต้องไปแล้วล่ะนะ.....แล้วเจอกันใหม่นะครับ" รอยยิ้มของเค้าเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมเห็น.....เพราะจู่ผมก็รู้สึกว่าร่างกายถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าอย่างจัง และอาการหมุนติ้วในท้องก็เกิดขึ้น จนทำให้สายตาพร่าเลือน

ไม่เป็นไรสินะ......ถ้าข้ามไปยังโลกนั้นได้ล่ะก็.....
......ผมก็คงจะได้อยู่ร่วมกับพี่และคุณอีกครั้ง....
...แล้วเจอกันนะครับ....คุณอัลฟอนส์....

"ขอโทษนะอัลฟอนส์.......ฉัน........ฉันขอโทษ....." เสียงของพี่ที่กำลังร่ำไห้กับร่างที่อยู่ในสองแขน หลังจากที่เราไม่ได้สนใจกับสิ่งรอบตัวเมืองผมได้รู้ว่าความทรงจำทั้งหลายได้กลับมาอีกครั้ง.....และผมก็ได้เจอกับพี่ ......ได้อยู่ร่วมกันกับพี่อีก......หญิงสาวผิวสีแทนที่ยืนอยู่ข้างๆ กำลังเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลออกมา......ผมไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง.....

ก็......คุณ........พูด......ว่า......แล้วเจอกันนะ
......ไม่ใช่เหรอ?........
แต่ทำไม........

"อัลฟอนส์......ฉันขอโทษ.....ถ้านายไม่ช่วยฉัน......นายก็คงจะไม่.....อึ่ก...."
"เอ็ดเวิร์ด.....เราช่วยเค้าไม่ได้แล้วล่ะ พอทีเถอะ......อัลฟอนส์น่ะตายไปแล้วล่ะ....."

คนโกหก.......ไหนว่าจะได้เจอกันอีกไงล่ะ!!
ก็เจอกันไงล่ะครับ......ที่นี่ไงล่ะ...
ผมหมายถึงไม่ใช่แค่ในฝันสิฮะ.....ที่ๆผมจะได้อยู่กับคุณ.....ได้สัมผัส ได้รับรู้ว่าคุณมีตัวตน.....
ถ้าอย่างนั้น.......มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้หรอกครับ.....ไม่มีอะไรที่สามารถนำผมกับคุณมาเจอกันได้ นอกจากที่แห่งนี้เท่านั้น....
..........
เส้นทางของเราสองคน ไม่อาจบรรจบกันได้ตั้งแต่แรก......ที่แห่งเดียวที่เราจะสามารถพูดคุยกันได้ก็คือความฝันของคุณ....
แต่ว่า....
ผมมีความสุขแล้วล่ะครับ.....เพราะผมได้ยืนอยู่ในที่ๆได้มองเห็นทั้งคุณและคุณเอ็ดเวิร์ด....ได้อยู่ร่วมกันในที่สุด
.......คุณอัลฟอนส์......
ขอให้คุณมีความสุขมากๆนะครับ.......ผมจะอยู่ที่นี่รอคุณเสมอ....

ถ้าสถานที่แห่งเดียวที่เราจะสามารถอยู่ด้วยกัน......มีเพียงดินแดนแห่งฝัน.....
ฉันขอภาวนาให้ฝันครั้งนี้ยาวนาน.....เรื่อยไป.....
และเมื่อครั้นยามต้องลืมตาตื่นสู่โลกความเป็นจริง......
ฉันจะมีชีวิตต่อไปแทนที่ในส่วนของคุณด้วยเช่นกัน........

END

โอ๊ยยยย กว่าจะจบได้ - -....ดำน้ำแล้วดำน้ำอีก.....เหอๆๆ ภาคนี้เป็นภาคน้องอัลนะฮะ....ภาคไฮเดจะตามติดๆ(ในบล็อกบิดาริคุ ซึ่งโดนจับมาร่วมหัวจมท้ายกับฟิค คู่แท้สองโลก อิๆๆ).....

สำหรับฟิคพระอาทิตย์ตก....ต่อจากเรื่องนี้แน่นอนฮะ หุๆๆ......ไม่ได้ Abandonเรื่องนั้นแต่อย่างใด >w< .....ใครที่รออ่านเรื่องนั้นอยู่ก็รออ่านเรื่องนี้ ไปพลางๆก่อนก็ได้นะฮะ อิๆๆๆ.....ให้ฟีลอีกแบบดีเหมือนกัน ^^....

สุดท้ายนี้เรื่องงาน คอสเฟส .....คงจะอดไปอย่างแนอนแล้วล่ะฮะ....T^T....อดสโตร็คไอสะคุงเลย แงงงง.....ต้องไปเป็นแม่งานให้เวบมักเกิ้ลไทยที่งานเปิดตัวเล่มหกของนานมีส์ น่ะฮะ .....แต่ยังดีที่ได้ไปคอสที่งานนั้น หุๆๆ....ชุดก็ได้วันศุกร์นี้แล.....เอาล่ะฮะ ต้องไป เจอกันฟิคพระอาทิตย์ตกตอน3คร๊าบบบบ~~~ ^[]^
*EDIT*
วันนี้วันลอยกระทงแล้ว อิๆๆๆ.....พี่น้องไปลอยกับใครเอ่ย? พ่อแม่ พี่น้อง ครอบครัว เพื่อน แฟน???.....^_____^ วันนี้อารมณ์ดี จะได้ลอยกระทง(บนเน็ต)กับน้องบิ๊ก อ๊ากกกกก คลั่ง!!....ถึงจะแค่บนเน็ต แต่ก็ดีใจแล้ววววว ถึงน้องจะมองว่าพี่เป็นแค่พี่สาว (โฮฮฮ) ....แต่ช่างมันเต๊อะ... >_< It's alrite!!! at least I got a chance to loikrathong with ya! Before you go to France! >///<

สำหรับเพื่อนๆที่อยากลองไปลอยกระทงบนเน็ต อิๆๆ....นี่ค่ะ เอาไปเลย เวบนี้ ^^ http://www.loikrathong.net/index.php โห๊ะๆๆ....ไปและฮะ.....วันเพ็ญเดือนสิบสอง น้ำนองที่มิวนิค (เอ๊ะ!!...น้ำอะไรนอง กร๊ากกกกก)

edit @ 2005/11/16 13:29:18