STARS★☆★CANDY

-[]-.... ปั่นตั้งแต่บ่ายสามฮะ....เสร็จตอนสามทุ่ม กร๊ากกกกกกกก อันเนื่องมาจาก นั่งฟังเพลง Papa to Asobou แล้วอารมณ์หื่นมาพุ่งพรวด กรี๊ดดดดดด สติหลุด เลยปั่นฟิคออกไป1 เรื่องนี้และ กรั่กๆๆๆๆ

และตอนนี้สองพ่อลูก อยู่ใน "เทศกาลยำถั่ว" นะฮะ....นั่นคือ การเอาถั่วมายำในฟิค กร๊ากกกกก เพราะฉะนั้น ใครอยากอ่าน ภาคไฮเดเอ็ด รอก่อนเน้อ ฮี่ๆๆๆ กำลังจะตามาในไม่ช้านี้แล -[]- ร่วมด้วยช่วยกันหื่นะฮ๊า.....ใครอยากจะเข้าร่วมเทศกาลด้วยก็อัญเชิญ ฮี่ๆๆ ยินดีต้องรับ และถ้ามีแรงแต่ง ก็จะ เข็น Boku*tachi* to Asobou (เห็นไหมคะ ว่ามันมีคำว่า ตะจิ กรี๊ดดดดดดด มันคือ 3P นั่นเอง กรี๊ดดดดดดด) เอิ๊กส์ๆ.....

Title :: Boku to Asobou [Al/Ed]
Rate :: NC-17 (O[]O!!!)
Category :: AU/PWP (plot นั้นหนา...คืออะไรกันนะ กรั่กๆๆๆ)
Warning :: ไม่มีสปอยล์ใดๆ......เยาวชนอายุต่ำกว่า 17 ปี ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน หลังจากอ่านจบแล้ว ควรกินวิตามินเคและธาตุเหล็กเพื่อช่วยสร้างเม็ดเลือด นะฮ๊า~~ กรั่กๆๆๆ

"...........ฮะ......พี่ฮะ....." เสียงที่คุ้นเคยดังลอยมากระทบประสาทยามเช้า แสงแดดที่ลอดผ่านม่านเหนือหัวเตียง แผดแสงแรงกล้าขึ้นเมื่อถูกแหวกให้กว้างออก แต่อากาศยามเช้าที่ยังมีไอเย็นลอยกรุ่นอยู่ก็ยังทำให้เจ้าของเตียงไม่อยากแม้แต่จะลืมตาขึ้นมาต้อนรับวันใหม่ มือจึงจับผ้าห่มตวัดขึ้นมาคลุมศีรษะอีกรอบ ปฏิกิริยาดังกล่าวยิ่งทำให้ผู้ที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วปลุกอยู่เมื่อครู่ชักรำคาญใจ
"พี่ฮะ....ตื่นได้แล้ว!!!....วันนี้วินรี่กับคุณยายพินาโกะจะมารับตอน10โมงนะพี่" เมื่อเห็นว่าพี่ชายจอมขี้เซ้าไม่มีท่าทีว่าจะลุกขึ้นมาง่ายๆ ก็ยิ่งหงุดหงิดรำคาญใจขึ้นมามากกว่าเดิม ยกมือขึ้นมากระตุกผ้าห่มออกทางปลายเท้า ที่ด้านบนก็ถูกมือของอีกฝ่ายดึงรั้งเอาไว้ "โธ่พี่!!......เดี๋ยวก็สายหรอกฮะ...."
"งือ.......งั้นนายก็ไปเหอะอัล....ช้านม่ายล่ะ....ง่วง......" งึมงำพึมพำอยู่กับผ้าห่ม แล้วซุกตัวลงไปกับเตียงมากกว่าเดิม เมื่อผู้เป็นน้องเห็นดังนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจอยู่ที่ปลายเตียง

อัลฟอนเซ่ เอลริคยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาท้าวเอวมองดูพี่ชายที่กลับไปนอนหลับอย่างสบายอกสบายใจต่ออย่างหมดทาง เค้ารู้ดีว่าเมื่อฤดูใบไม้ร่วงเริ่มจะหมดไปและเริ่มเข้าสู่ฤดูหนาว อากาศยามเช้าที่จะเย็นลงมากกว่าปกตินั้นเป็นสิ่งที่พี่ชายของเค้าโปรดปรานที่สุด เด็กหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งพร้อมกับคิดจะยอมแพ้ต่อการสู้รบกับความขี้เซ้าของพี่ ซุปอุ่นๆที่เค้าเตรียมไว้ให้เช้านี้ อาจจะต้องถูกยกกลับเข้าไปเก็บกลายเป็นหมันไปก็ได้ เมื่อคิดแบบนั้นก็ปลดผ้ากันเปื้อนที่ใส่อยู่ออกมาพาดไว้กับท่อนแขน ก่อนจะนั่งลงที่ปลายเตียงของพี่ชาย

ตั้งแต่คุณแม่เสียไป หน้าที่ทำอาหารและดูแลงานบ้านก็แทบจะถูกโยนมาให้เค้า ไม่ใช่ว่าพี่ชายของเค้าไม่ยอมทำ แต่เพียงไม่ว่าพยายามแค่ไหน ก็ดูเหมือนว่าจะทำได้ไม่ดีเลย เค้าจึงรับอาสาเป็นคนทำให้เองเสียจะดีกว่า และจนบัดนี้นิสัยไม่ยอมกินนมของพี่ชายก็ยังคงแก้ไม่หาย ทำให้ปัจจุบันส่วนสูงของเค้าแซงหน้าเอ็ดเวิร์ดไปลิ่วๆแล้ว ทั้งๆที่อายุก็ห่างกันเพียงแค่ปีเดียวเท่านั้น

อัลส่ายหน้านิดๆก่อนจะสังเกตเห็นเท้าเล็กๆของพี่ที่โผล่พ้นชายผ้าห่มออกมา....ในขณะที่จะช่วยดึงชายผ้าให้ปิดคลุมเท้านั้น ความคิดบางอย่างก็ดันผุดขึ้นมาในสมองเสียก่อน

"พี่ฮะ........ตื่นเถอะน๊าาา......" เริ่มสงเสียงเรียกคนเป็นพี่อีกรอบ รอยยิ้มที่ระบายอยู่บนใบหน้าเอ็ดไม่อาจจะสังเกตเห็นได้ เขาขยับตัวไปใกล้ข้อเท้าของพี่มากกว่าเดิม "......พี่จะให้ผมไปคนเดียวจริงๆเหรอฮะ......ถ้าพี่ไม่ไปผมจะสนุกได้ยังไงกันล่าาาา"
"......งืออออ.....ม่ายยยยู้.....ช้านจานอนนนนอ่าาา....." เอ็ดส่งเสียงออกมาเบาๆอย่างไม่ใส่ใจ และไม่ได้รู้เลยว่าคนเป็นน้องพึ่งจะนึกวิธีที่จะทำให้พี่ตาสว่างขึ้นมาชนิดไม่มีทางหลับลงเลย
".....น๊าาาาพี่......ตื่นมาเล่นกับผมก่อนน๊าาาาา......" เสียงอ้อนๆของน้องชายที่แว่วมา ยังคงไม่สามารถเอาชนะความอุ่นสบายของเตียงนอนได้ เมื่อเห็นดังนั้นรอยยิ้มที่มุมปากของอัลก็กระตุกกว้างกว่าเดิม 'หึๆๆ....พี่ฮะ....ในเมื่อพี่ไม่ยอมตื่นล่ะก็....'
"ม่ายยยย......เล่นอะไรฉันไม่สน....ฉันจานอนนนน......." เสียงที่ตอบออกมาจากในผ้าห่มทำให้ผู้เป็นน้องโยนผ้ากันเปื้อนไปพาดไว้กับเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ไม่ห่างกัน ก่อนจะปฏิบัติการ 'เล่นกับพี่' โดยไม่ให้เอ็ดเวิร์ดตั้งตัวได้ทัน

ฝ่าเท้าที่โผล่พ้นชายผ้าห่มอุ่นๆของเอ็ดถูกฝ่ามือหนารวบขึ้นมา ลอยอยู่ตรงหน้า เลือดฝาดที่กำลังสูบฉีดอยู่ใต้ผิวหนังสีอ่อน และข้อนิ้วขาวๆทำให้อัลเกิดความคิดขึ้นมาจนได้ เด็กหนุ่มเคยอ่านเจอในหนังสือเรื่องกายวิภาคว่า ฝ่าเท้าของคนเรานั้น นอกจากจะไวต่อความรู้สึกแล้ว ยังมีจุดนึงที่รวมเส้นประสาทไว้มากมาย และฝ่าเท้าของพี่....ที่ดูเล็กกว่าผู้ชายวัยกำลังโตมากนัก ถึงแม้ว่าเทียบแล้วก็พอดีกับสัดส่วนความสูงของพี่ แต่ถ้าเทียบกับเค้าแล้ว อย่างไรก็ต้องเรียกว่าเล็กกว่าอยู่มาก......อัลประคองเท้าเล็กๆนั้นไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะค่อยๆกดริมฝีปากลงไปยังกลางฝ่าเท้านั้นเบาๆ แม้ว่าสัมผัสอุ่นๆนั้นจะทำให้เอ็ดรู้สึกตัวมากขึ้น แต่ก็ยังไม่สามารถลืมตาตื่นขึ้นมาได้อยู่ดี

"พี่ฮะ.......มาเล่นกันเถอะนะ.....ถ้าไม่ยอมตื่นล่ะก็.....อย่าหาว่าผมขี้โกงนะ...." อัลกระซิบกระซาบกับเท้าขาวสะอาดของพี่ชาย ก่อนจะค่อยๆใช้ฟันซี่คมกดลงไปยังเนื้ออ่อนๆนั้นที่ละนิดๆ ที่ละนิด ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ในมือนั้นเป็นขนมชิ้นโปรดปราน ".....ถ้าพี่ช้าผมก็จะอดกินข้าวเช้านะ.....พี่ฮะ....."
"อือออออ.......อย่าสิ......" ลมหายใจร้อนๆที่สัมผัสกับฝ่าเท้านั้นทำให้เอ็ดรู้สึกตัวมากขึ้นกว่าเดิม เด็กหนุ่มบิดกาย เมื่อรู้สึกได้ว่าลิ้นร้อนเริ่มเคลื่อนที่สูงมากขึ้นมายังท่อนขาเนียนของตัวเอง
"ไม่หยุดหรอกฮะ.....บอกแล้วไงว่าผมจะเล่นกับพี่....." ว่าแล้วก็มุดเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ที่พี่ชายซุกกายนอนอยู่ เริ่มกดริมฝีปากไล้เรื่อยสูงขึ้นมามากกว่าเดิม มือที่เหลืออยู่อีกข้างก็เลื่อนไปกดร่างที่เล็กกว่าของพี่ไม่ให้หนีไปไหนได้ ผิวสีอ่อนของพี่กับกลิ่นสบู่อ่อนๆที่พี่ชอบใช้ยิ่งทำให้อัลอยากจะกลืนพี่ชายลงท้องเป็นอาหารเช้าไปซะเลย เด็กหนุ่มขบลงเบาๆที่ข้อพับใต้หัวเข่าของเอ็ดตอนนั้นนั้นเองที่ทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งขึ้นมา
"อ๊ะ......อัลล.....ทะ.....ทำอะไรน่ะ...." เมื่อเค้ายกผ้าห่มขึ้น ก็เห็นน้องชายที่กำลังนัวเนียอยู่ที่ท่อนขาส่งยิ้มใสๆมาให้
"ก็เล่นกับพี่ไงฮะ......" พูดจบเด็กหนุ่มก็ขบฟันลงที่ต้นขาด้านในของพี่ชายอีกครั้ง จนทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งกับความหวามไหวที่เริ่มก่อตัวมากขึ้นและมากขึ้น
"อะ.......อัล....หยุดนะ......" เสียงที่เปล่งออกมาห้ามปรามนั้นดูเหมือนจะค่อยๆถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอเสียหมด ยิ่งเมื่อน้องชายขยับตัวเลื่อนขึ้นมาหาพร้อมกับรอยยิ้มแบบเด็กๆแล้ว ก็ยิ่งเหมือนกับว่า.......
"......พี่ไม่อยากเล่นกับผมเหรอฮะ?....." อัลพูดเมื่อเค้าเลื่อนตัวขึ้นมาทาบทับพี่ชายได้สำเร็จ มือข้างที่เคยรั้งท่อนขาขาวๆนั้นเคลื่อนมาประคองใบหน้านิ่มของพี่ชาย ก่อนจะแนบหน้าผากเข้าหาอีกฝ่าย "......เมื่อก่อนเรายังเล่นกันแบบนี้บ่อยๆเลยนะฮะ.....พักนี้ไม่ค่อยจะได้เล่นด้วยกันเลยนะ....." เริ่มใช้จมูกไล้ไปตามโหนกแก้มเนียนใส เลยไปยังใบหู เด็กหนุ่มกระซิบกระซาบแผ่วเบา "......มาเล่นกับผมนะฮะพี่....."
"ฮ๊ะ!.....อะ.......อัล...." ส่งเสียงออกมาเมื่อน้องชายขี้อ้อนขบกัดเบาๆที่ใบหู กระแสไฟอ่อนๆที่ราวกับจะสปาร์คขึ้นมาทุกครั้งที่โดนสัมผัส ทำให้ผวาเฮือกจนต้องยกมือขึ้นมาเหนี่ยวไหล่ที่กว้างกว่าของน้องชายเอาไว้ราวกับหลักยึด

ผิวกายที่เค้าคุ้นเคย เนื้อละเอียดอ่อนที่พี่ได้มาจากคุณแม่ กลิ่นสบู่ที่จะผสมกับเหงื่อซึ่งกลืนกันไปจนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของพี่......ไม่ว่าอะไร.....เค้าก็ชอบไปหมด....
รัก........รัก.........รัก........รักพี่เสียจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วล่ะ.....

"อือออออ........อัล......" เสียงที่เล็ดลอดออกมาแผ่วเบา เหมือนทุกๆครั้ง เด็กหนุ่มเลิกเสื้อนอนผ้าฝ้ายขึ้น ก่อนจะใช้จมูกโด่งของตัวเองไล้สูดกลิ่นหอมของพี่ชาย ร่างกายของพี่ที่ได้รับการแตะต้องกำลังสั่นไหวมากขึ้น....มากขึ้น พี่ก็เองรู้สึกเหมือนกับเค้าสินะ......พี่ก็คงจะรับรู้ได้เหมือนกันสินะว่า.....เค้าหลงไหลกับร่างกายของพี่ขนาดไหน อัลแตะริมฝีปากลองเบาๆลงที่กลางแผ่นอก ลมหายใจที่รดรินอยู่ใกล้ผิวกายทำให้ร่างที่บางกว่าข้างใต้สะท้านไหว เค้าเงยหน้าขึ้นไปมอง ตาสีทองสว่างกับผมยาวที่คลอเคลียออยู่ที่ไหล่เล็กๆนั้น ทำให้พี่ชายยิ่งดูราวกับภาพฝันสีจัดจ้านมากขึ้น ใบหน้าแดงที่เริ่มก่ำจากการสัมผัสของเค้า.....ลมหายใจที่หนักขึ้น ทำให้เค้ายิ้มออกมาอีกครั้ง
"........จับเสื้อไว้สิฮะพี่....." เด็กหนุ่มกระซิบบอกพี่ชายของเค้า แต่ดูเหมือนว่าร่างที่บางกว่าจะยังลังเลกับสิ่งที่ได้ยิน จนอัลต้องคว้ามือที่ขย้ำผ้าปูที่นอนเมื่อครู่ให้เปลี่ยนมาจับชายเสื้อของตัวเองไว้แทน "แบบนั้นแหละฮะ......" เขายิ้มอ่อนโยนไปให้ก่อนจะก้มลงไป หาความหวานบนผิวกายของผู้เป็นพี่อีกครั้ง

"ฮึ!......หืออออ....." เสียงครางเครือที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในโสตประสาตของเด็กหนุ่มนั้น ราวกับจะยิ่งเร่งเร้าให้กดน้ำหนักให้หนักหน่วงขึ้นกว่าเก่า ร่องรอยสีชมพูเข้มซึ่งกระจายอยู่ตามแผ่นอก เด่นชัดราวกับจะเป็นหลักฐานของสิ่งที่กำลังดำเนินอยู่ ลิ้นร้อนเล็มเลียดที่ยอดอกของอีกฝ่ายจนเริ่มแข็งขืนขึ้นมา มือเล็กๆของพี่ที่จับชายเสื้อนอนซึ่งเลิกขึ้นให้เห็นผิวกายกำลังสั่นน้อยๆ จนเด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเพิ่มน้ำหนักมากขึ้นเพื่อให้ได้เห็นปฏิกิริยาตอบสนองที่สั่นไหวกว่าเดิม

"อัล......อะ.....อือออ.......ยะ....อย่า...." ในที่สุดก็ต้องสะดุ้งกายดันไหล่กว้างของน้องชาย เมื่อลิ้นซุกซนของอัลไล้ลากเรื่อยต่ำลงมาจนถึงขอบกางเกงนอนขาสั้น
".....หือ?.....อยากให้ผมหยุดจริงๆเหรอฮะพี่?" เด็กหนุ่มยังเล่นสนุกกับร่างกายสั่นสะท้านของพี่อย่างพอใจ เขาไล้มือเข้ามายังขากางเกงซึ่งสั้นเหนือเข่าของพี่ ลูบแผ่วเบาไปตามเนินสะโพกใต้ผ้าฝ้าย ลมหายใจที่รดรินอยู่ใกล้กับความหวามไหวกลางลำตัวของผู้เป็นพี่ยิ่งทำให้มันตื่นกระเจิงมากขึ้นกว่าเดิม
"ฮึก......อัล....ฉะ.....ฉัน....." เสียงใสๆของพี่ชายเริ่มฟังไม่ได้ศัพท์ แต่แค่มองไปในดวงตาสีสว่างคู่นั้นก็เดาออกว่าพี่กำลังจะพูดออกมานั้นคืออะไร อยากได้ใช่มั๊ย?......อยากได้มากกว่านี้ใช่มั๊ยฮะพี่.....ความคิดที่ดังก้องในมโนความคิดแผดเสียงอื้ออึง ".....ย.....ฉัน....หน่อย...อึ่ก!....อื้อออ...."
"......ว่าอะไรนะฮะพี่....ผมไม่ได้ยินเลย...." พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง ขณะที่มือยังคงบีบเค้นสะโพกที่บางกว่าอย่างหลงไหล ส่วนริมฝีปากก็ยังคงทิ้งร่องรอยไว้บนผิวกายที่ขอบกางเกงผ้าฝ้าย
"ช่วย.....อื้อออ.....ช่วยฉันที....อ๊ะ....อ๊ะ.....อัล...อัล!" มือเล็กๆขยำกับกล้ามเนื้อหัวไหล่ของอีกฝ่ายราวกับจะเป็นการระบายอารมณ์ที่กำลังปะทุมากขึ้นกว่าเดิม แต่เด็กหนุ่มก็ยังถือเอาสิทธิ์ที่เหนือกว่าตอนนี้แกล้งเล่นจนกว่าจะพอใจ
"เอ......ช่วยยังไงดีนะ.....ผมนึกไม่ออกล่ะฮะพี่?" ดึงมือข้างที่เล่นซุกซนกับสะโพกของพี่ออกมา แล้วค่อยๆกระตุกให้ขอบกางเกงต่ำร่นลง ก่อนจะฝังเขี้ยวทิ้งร่องรอยเอาไว้

อยากได้มากกว่านี้ใช่มั๊ยฮะพี่.......
อยากเล่นกับผมมากกว่านี้สินะฮะ......
ถ้าอย่างนั้นก็พูดสิฮะ.....พูดคำๆนั้น.....
แล้วไม่ว่าอะไรผมก็จะให้พี่ทุกอย่าง.......ไม่ว่าอะไรก็ตาม

"......อะ......" เสียงของพี่เริ่มขาดหายไป เมื่อฝ่ามืออุ่นเริ่มจับต้องกับแก่นเนื้อนุ่มซึ่งตอนนี้เริ่มแข็งขืนขึ้นมา อัลเงยหน้าไปมองพี่ชายของเค้าที่ตอนนี้ห้วงอารมณ์กำลังดูดกลืนสติสัมปะชัญญะขึ้นเรื่อยๆ หน้าแดงเรื่อพร้อมกับเสียงหอบหายใจทำให้เค้ายิ่งรู้สึกสนุก
"พี่ฮะ....." ส่งเสียงเรียกให้ร่างบางหันกลับมามอง อยากให้พี่เห็น.....อยากให้รู้ว่าตัวเค้านั้นเองก็ต้องการพี่มากขนาดไหน เด็กหนุ่มที่อายุมากกว่าแต่ร่างกายกลับเล็กบางกว่าถึงกับกลั้นเสียงเอาไว้ไม่อยู่ เมื่อเห็นริมฝีปากสีเข้มจัดค่อยรับเอาเนื้อนุ่มๆของตัวเค้าไว้ ความร้อนรุ่มจากปลายลิ้นกระหวัดรัดรึงเสียจนรู้สึกราวกับความหวามไหวทั้งหมดจะถูกช่วงชิงไป แต่เมื่อมันลากไล้อย่างอ่อนโยนก็ทำให้รู้สึกราวกับกระแสไฟฟ้าอ่อนๆของความสุขแล่นปราดไปทั่วร่างกาย นิ้วมือเรียวเค้นคลึงเป็นจังหวะอย่างรู้งานที่เนินเชิงกราน

"ยะ!~.....ฮ๊าาาาา.....อัล!!......" ร่างบางขยับสะโพกไหวขึ้นราวกับจะบอกว่าต้องการมากกว่านี้ เข่าทั้งสองข้างแยกชันห่างขึ้นกว่าเดิม และเหยียดกายเพื่อให้ได้รับสัมผัสที่มากขึ้น เด็กหนุ่มตอบสนองปฏิกิริยานั้นด้วยการกดลิ้นร้อนลงดุนดันรุกเร้ารูเล็กๆที่ส่วนปลาย นั่นทำให้ร่างข้างใต้ต้องกรีดเสียงออกมาพร้อมกับไหวสะโพกแอ่นกายตามขึ้นมา
"ใจเย็นๆสิฮะพี่......." เค้าพูดเมื่อถอนริมฝีปากออกมา ทำให้เอ็ดขมวดคิ้วราวกับจะแสดงให้เห็นว่าไม่พอใจกับการกระทำ อัลมองใบหน้าที่มีเหงื่อผุดพรายของพี่ชายก่อนจะยื่นนิ้วไปแตะที่ริมฝีปากบางนั้นเบาๆ ราวกับจะรู้ว่าสิ่งที่ควรจะทำต่อไปนั้นคืออะไร เจ้าของร่างเพรียวก็ตวัดงับนิ้วเรียวของน้องชายเข้าไปในช่องปากอุ่นทันที อัลมองดูภาพพี่ชายกำลังใช้ลิ้นเล็กๆโลมเลียนิ้วของเค้าด้วยจิตใจที่สั่นไหว ก่อนจะค่อยดึงนิ้วชุ่มออกมาและแทนที่ด้วยริมฝีปากของเค้าเอง

เขายังจำวินาทีแรกที่ได้ลิ้มรสริมฝีปากของพี่ได้ดี วันนึงในฤดูร้อน ขณะที่เขา พี่และวินรี่กำลังเล่นซ่อนหากันที่โรงนาใกล้ๆแนวไม้ของหมู่บ้าน เหงื่อกาฬจากความร้อนทำให้เสื้อผ้าของเราทั้งคู่เปียกชุ่ม เมื่อเราพากันวิ่งอย่างรวดเร็วเมื่อวินรี่ติดปาเพื่อนับเลขมายังกองฟางใหญ่ ขาของเขาก็ดันสะดุดเข้ากับท่อนไม้และล้มทับไปบนตัวพี่ชายซึ่งเล็กกว่า ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงแค่นิดเดียว ใบหน้าของพี่หัวเราะเบาๆเมื่อตัวเขาทาบทับลงไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ ในตอนนั้น......ที่คำพูดของคุณแม่ดังขึ้นในมโนจิต

'ทำไมคุณแม่ถึงจูบกับคุณพ่อล่ะฮะ' เขาเอ่ยถามเมื่อเห็นรูปแต่งงานในสมุดอัลบั้มซึ่งตัวเขาและพี่รื้อออกมาดูเล่น
'เพราะว่าแม่รักพ่อไงล่ะจ้ะ....และพ่อก็รักแม่...การจูบกันเค้าถือเป็นการแสดงความรักต่อกันไงล่ะจ้ะ.......ถ้ามีคนที่อัลฟอนเซ่รักล่ะก็....อย่าลืมจูบเค้าด้วยความรักนะจ้ะลูก....'

'ผมรักพี่นะฮะ.......รักพี่มากที่สุดในโลก......' และสิ่งต่อมาที่เค้าจำได้จนถึงตอนนี้ก็คือ รสชาติเปรี้ยวอมหวานของน้ำมะนาวที่พี่และเค้าพึ่งจะดื่มก่อนจะออกมาเล่น.....ริมฝีปากของพี่นิ่มกว่าแก้มของคุณแม่....ลิ้นอุ่นของพี่ร้อนรุ่มยิ่งกว่าตะเกียงไฟ.....พี่ก็รักผมสินะ.....เพราะพี่เองก็ทำตอบผมเหมือนกัน....

"อืมมมม.....อือออ....." เสียงของพี่ครางเครือเมื่ออัลยังไม่ยอมปล่อยกลีบปากของอีกฝ่าย เด็กหนุ่มเลื่อนนิ้วชุ่มลงไปยังจุดหมาย ไล้วนอยู่ชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆรุกเร้าเข้าไป ร่างบางสะดุ้งคว้าเอาต้นคอของอัลไว้ ในทันทีที่เด็กหนุ่มปล่อยให้อีกฝ่ายได้มีอากาศหายใจ เสียงที่เล็ดลอดจากปากบางๆนั้นก็เริ่มดังขึ้นอีก....."ยะ......อะ.....อีก......อัล...อื้อ!!!~"
"เดี๋ยวสิฮะพี่......ผมไม่หนีไปไหนหรอกนะ" เด็กหนุ่มกระซิบข้างๆหู เมื่อใช้มือข้างที่ว่างอยู่ดึงรั้งร่างกายของพี่ขึ้นมาแนบชิดกับร่างที่ยังสวมเสื้อผ้าครบทุกชิ้นของผมอยู่ นิ้วเรียวแทรกนำเข้าไปสัมผัสกับผนังร้อนรุ่มภายในของผู้เป็นพี่ เด็กหนุ่มตวัดแตะต้องอย่างรู้จุดทำให้ร่างในอ้อมแขนยิ่งสั่นเกร่งมากขึ้นไปอีก
".....อีก.....อ๊าาาา.......อัล.....อื้อออ.....ฮึ่ก!....อัลล...อีก....ยะ....อะ....อีก...." เสียงใสครางกระเส่ามากขึ้นเมื่ออีกฝ่ายเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไป มือเล็กขย้ำเสื้อเชิร์ตสีอ่อนของเขาเสียจนยับยู่
"ไม่พอเหรอฮะพี่......อยากได้อะไรเหรอฮะ?...." เม็ดเหงื่อที่ผุดพรายเริ่มหยดไหลลงตามตามข้างขมับ ขณะที่มือยังคงขยับผ่านช่องทางบีบรัดอย่างเร่งเร้ามากขึ้น.....มากขึ้น...
"อยาก....ฮึ่ก อื้ออ.....ได้.....อ๊ะ....ฮ๊าาาา นาย...นาย.....อัล....อัลลล!!~" เสียงที่เปล่งออกมาสั่นไหวเสียจนแทบจับความไม่ได้
".....แน่นอนฮะพี่....." เด็กหนุ่มพูดขณะที่ค่อยๆถอนเรียวนิ้วออกมา และร่างเพรียวนั้นก็บิดไหวราวกับไม่พอใจอีกครั้ง เขายิ้มน้อยๆ เมื่อพี่ชายลืมตาสีทองสว่างขึ้นมามองพลางหอบหายใจ

อัลค่อยๆปลดซิปกางเกงลงและเสือกไสให้พ้นตัวไป ก่อนจะเหนี่ยวรั้งร่างสั่นไหวของพี่ กลับเข้ามาหาอีกครั้ง เด็กหนุ่มดันให้สองขาที่ไถลลงมาบนหน้าตักให้แยกห่างออก เมื่อส่วนปลายเปียกชื้นสัมผัสกับทางเข้าที่บีบรัด ร่างด้านบนก็สะดุ้งไหวอย่างตกใจ เขาจึงค่อยๆประคองสะโพกมนเอาไว้ แล้วกดริมฝีปากพรมจูบปลอบประโลม เกี่ยวกระหวัดลิ้นอ่อนนุ่มให้เคลิ้มไป ในขณะที่ร่างที่บางกว่ากำลังพรึงเพริดไปกับรสจุมพิตที่ปรนเปรอให้ เด็กหนุ่มก็ค่อยๆกดสะโพกลงมาให้รับแก่นกายร้อนรุ่มอย่างอ่อนโยน

"อึก....ฮืออออ อืมมมม..." ช่องทางร้อนบีบรัดเหมือนทุกๆครั้ง ความหวามไหวอันสุขสมแล่นปรี่จากเบื้องล่างในทันใด เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เด็กหนุ่มที่ตัวเพรียวก็ก็หอบหายใจสั่นไหวอยู่เบื้องบนร่างที่หนากว่าของน้องชาย ตาของทั้งคู่มองสบกัน
"ผมรักพี่.....รักพี่......รักพี่นะฮะ......" พยายามควบคุมเสียงของตัวเองไม่ให้เอนไหวไปกับห้วงอารมณ์ เอ็ดมองดูใบหน้าพราวเหงื่อของน้องชาย ดวงตาสีเปลือกไม้ที่มีเงาของตัวเขาเองสะท้อนออกมาก.....ดวงตาที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็จะมีแต่เงาของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น....เขายิ้มก่อนจะแนบขมับเข้าหาอีกฝ่ายพร้อมกับโอบแขนรอบไหล่ที่กว้างกว่าของน้องชายเอาไว้เป็นหลักยึด แล้วขยับสะโพกของตัวเองเข้าหาเป็นเชิงว่าให้เริ่มเล่นจริงๆจังๆเสียที...

เสียงครางที่เล็ดลอดให้ได้ยินยังของดังอยู่ข้างหู ทุกครั้งที่เด็กนุ่มรั้งสะโพกมนให้กระทบลงมาบนหน้าตัก บั้นท้ายและท่อนขาเปล่าเปลือยซึ่งเลยพ้นชายเสื้อออกมาพราวไปด้วยเหงื่อ หน้าอกและแก่นกายของร่างเบื้องบนเสียดสีสัมผัสกับเสื้อผ้าเสียจนยับเยิน มือที่ว่างอยู่ของเขาเลื่อนมาบีบรัดก้อนเนื้อซึ่งสั่นไหวเรียกร้องสัมผัส ไปพร้อมๆกับการบดเบียดของร่างกายที่ถาโถมแรงขึ้น แรงขึ้นเมื่อคลื่นที่โถมเข้าหาฝั่ง

ยิ่งแนบชิด.....ก็ยิ่งเต็มตื้น
ยิ่งเร่งเร้า......ก็ยิ่งร้อนรุ่ม
มากขึ้น.......มากขึ้น.......มากขึ้น

"อ๊ะ.....อ๊ะ.....อัล!!.....อ๊าาาาา~~....อัล...อื้ออออ....อาาาาา!!~~"
"พี่ฮะ!.....อ๊ะ!.....อึ่ก!..."

ร่างบางกรีดเสียงเมื่อประตูของจุดสูงสุดถูกเปิดออก จากนั้นไม่นานร่างข้างใต้ก็ปลดปล่อยเข้าไปในช่องทางร้อนรัดนั้นอย่างรุนแรง ทั้งคู่สั่นระริก เมื่อไขว่คว้าเอาสิ่งต้องห้ามอันหอมหวานมาลิ้มรสได้อีกครั้ง เด็กหนุ่มประคองร่างข้างบนเอาไว้ เพื่อจะถอดถอนกายออกมา ก่อนท้าวแขนยันร่างกายลงกับเตียงอ่อนหนุ่ม ในขณะที่ร่างซึ่งบางกว่าหอบหายใจอิงแนบอยู่กับแผ่นอกโซมเหงื่อ....

"......ผมอดกินข้าวเช้าเลยนะเนี่ย....." เด็กหนุ่มพูดออกมาเบาๆ เมื่อยกมือขึ้นไปลูบสัมผัสกับศีรษะที่ผมสีทองถูกปล่อยยาวตกลงมาเคลียไหล่
".....ยังจะบ่นอีกนะ......ก็ใครบอกว่า มาเล่นกันเถอะ น่ะ!" บ่นอุบอิบอยู่กับสาบเสื้อเชิร์ตของอีกฝ่าย พยายามซ่อนใบหน้าแดงก่ำเอาไว้ไม่ให้ผู้เป็นน้องเห็น
"คร้าบบบ....วันหลังเรามา-เล่น- กันอีกนะฮะพี่....ฮ่ะๆๆๆ" หัวเราะร่วนทันที จนโดนทุบอักเข้าให้ "อ้าว........อยาก'เล่นแรงๆ' ก็ไม่บอกนะฮะพี่!.....มาเลยคราวนี้จะทำให้สมใจ ฮ่าๆๆๆ~~"
"ว๊ากกกกก......พอแล้วววววววววว~~~"

เสียงโหยหวนที่ลอยออกมาจากบ้านเอลริคนั้น ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นเสียงอื่นไป.....คราวนี้พี่น้องจะเล่นกันแบบไหน.....ก็ต้องไปจินตนาการกันเองนะจ้ะ อิๆๆๆ

"พี่ฮะ.....มาเล่นกันอีกรอบเหอะ!"
"พอแล้วโว้ยยยยย ฉันเหนื่อยยยยย~!"

END~*

โพสเสร็จ ก็วิ่งหนีไป กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก~!!!!!!
*EDIT*
มานั่งแก้คำผิด.....ยัง ยังแก้ไม่หมดเลย ตาจะบอดและค่ะ *-* วันนี้จริงๆต้องกลับบ้าน แต่เนื่องจากนอนไม่ตื่น กร๊ากกก เลยเลื่อนไปทูมอร์โรว์แทนล่ะ มีความสุขเล็กๆน้อยๆกับคุณน้องเลิฟเสียนี่กระไร เวลายำถั่วช่างสนุกสนาน หึๆๆ....เอาล่ะค่ะ ไปแก้ต่อและนะ - -....ขออภัยด้วยนะฮะ ที่โพสฟิคแบบนี้อีกแล้ว แงงงงงงง หนูผิดไปแล้ววววว