[FMA Fic]Your Only Warm Embrace[Al/Ed]
posted on 06 Jan 2006 16:52 by astachan in Fictionก่อนอ่าน.....ขอบ่นก่อนนะ......เบื่อจริงๆ อีพวกที่โทรมาแล้ว ไม่พูดเนี่ย ไม่ทราบว่าจะโทรมาทำด๋อยอะไร?.....แถมเบอร์ที่โชว์ก็ไม่มีในลิสต์ด้วย....ว่างมากใช่มั๊ย.....ไม่มีอะไรจะทำเลยต้องมาเล่นกันโทรศัพท์มือถือ? ถ้าบอกว่าสัญญาณไม่ดีไม่ได้ยินเสียง...อย่านึกว่ากูโง่นะ....เผอิญว่าไม่ว่ะ.....กูแยกแยะเสียงได้....บ้านรวยเหรอ? วันๆว่างเอาโทรศัพท์มากดหาชาวบ้านเล่นแล้วไม่พูดเนี่ย?....รู้ไหมว่าพ่อแม่ทำงานหนักแค่ไหนกว่าจะมีเงินเอามาจ่ายค่าโทรศัพท์ฮ๊า!!!!~....ใครโทรมาเล่นๆเมื่อวานนี้ ยอมรับมาซะดีๆ....อย่าให้กูหาตัวเจอเองนะ.....ไม่งั้นระเบิดลงแน่....คนยิ่งเจ็บคอไม่มีเสียงจะพูดอยู่....มันหงุดหงิดเข้าใจไหมวะ!!! เบื่อเว้ยยย...บอกแล้วใช่มั๊ยใครที่กูให้เบอร์ไป แสดงว่ากูไว้ใจ...ถ้าเอาไปเผยแพร่แบบสั่วๆ....เลิกคบแน่....
พอดีกว่า - -.....พูดแล้วอารมณ์เสีย แม่งงงง.....ชริๆๆๆ ไปอ่านฟิคเถอะฮะ -3-.....เรื่องนี้ไม่หื่น เพราะคนแต่งกำลังต่อมหด เอ๊ยย ไม่ใช่....-3-....คนแต่งอยากพักเรื่องหื่นๆบ้างค่ะ....เหอๆๆๆ
Title :: Your Only Warm Embrace [Al/Ed]
Author :: AstaChan
Rate :: PG << มาพักต่อมหื่นกันเถอะค่ะ.... - -"
A/N :: ไม่มีสปอยล์ภาคมูฟวี่เลยค่ะ....แต่อาจจะมีจากอนิเมบ้างนิดหน่อย -3- ฟิคเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจจากโดอัล/เอ็ดหลายๆเรื่องที่เราเอากลับมาอ่านอีกรอบนะคะ TwT...งุงิ
Your Only Warm Embrace
Oh So lonely in this Quiet Night,
'Cause You're Nowhere to hold me tight
What a cruel night I gotta keep going on...
without your only warm embrace....
"พี่ฮะ.......พี่...." เสียงแผ่วเบาที่ร้องเรียกร่างที่นอนอยู่เพียงลำพังบนเตียงนอน ดังใกล้เข้ามา ไม่ช้าเจ้าของห้องก็เห็นเงาของผู้มาใหม่พาดทับซ้อนให้เห็นบนผ้าสีขาว
"มีอะไรเหรออัล?....." ถามออกไป สองมือดึงรั้งผ้าห่มให้ห่อหุ้มกายมากขึ้น พยายามซ่อนใบหน้าเปื้อนน้ำตาให้แนบลงกับที่นอน ไม่อยากให้น้องชายเห็นความอ่อนแอที่แสดงตนออกมายามที่อยู่คนเดียว
"พี่ฮะ......ผมคิดถึงคุณแม่....." มือเล็กเอื้อมมาหาพี่ชาย พร้อมกับคำพูดที่เหมือนจะยิ่งตอกย้ำจิตใจของคนฟัง ค่ำคืนแรกของการสูญเสียคุณแม่ไป ค่ำคืนแรกกับการที่ไม่ว่าจะร้องไห้มากแค่ไหนก็คงไม่มีใครที่จะโอบกอดและปลอบโยนในสองแขน ไม่มีเสียงหวานใสที่คอยเห่กล่อมจนลืมความกังวลจนพล่อยหลับไป.....ไม่มีแล้วล่ะ....ไม่มีคุณแม่อีกแล้ว
"พี่.....ร้องไห้อยู่ใช่มั๊ยฮะ?....." เสียงของน้องชายดังใกล้เข้ามา เจ้าของเตียงรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวซึ่งยวบลงไปของที่นอน ไม่นานมืออุ่นๆก็รั้งไหล่ของเขาให้หันกลับไปหา รอยยิ้มอบอุ่นที่คล้ายคลึงกับผู้ที่จากไปฉายอยู่บนใบหน้าราวกับจะปลอบโยนว่าไม่ต้องห่วงอะไร
"อัล...ฉันขอโทษ.....ฉันไม่ควรจะร้องไห้......ฉันต้องเข้มแข็งใช่มั๊ยล่ะ....เข้มแข็งเพื่อให้ได้คุณแม่กลับมา..." รีบยกมือขึ้นมาเช็ดร่องรอยเปียกชื้นที่สองแก้ม หลังจากที่ชันตัวขึ้นมานั่งข้างๆน้องชายคนเดียวของเขา "....ขอโทษนะที่ฉันผิดสัญญา.....ขอโทษนะอัล..."
"พี่ฮะ.......พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย.....ทำไมต้องขอโทษด้วยล่ะ?" พูดพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสกับแก้มเปียกชื้นของพี่ชาย ลูบเบาๆเช็ดเอารอยน้ำตาให้ค่อยๆเหือดแห้งไป
"ถ้าฉันอ่อนแอ.....ถ้าฉันร้องไห้.....แล้วนายจะพึ่งใครล่ะ?......ฉันเป็นพี่นายนะ..." สิ่งที่ตอบออกไปกลับเรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากน้องชายของเขา ทำให้แสดงอาการฮึดอัดขึ้นมาทันที "นี่....มันน่าขำตรงไหนล่ะ!! ฉันพูดจริงๆนะ!!...."
"......พี่ฮะ.....ไม่เป็นไรหรอกฮะ...." เด็กชายพูดพร้อมรั้งไหล่ของพี่ชายให้ไถลลงมาในสองแขนเล็กๆของตัวเอง คว้าเอวของอีกฝ่ายเอาไว้ให้หลังแนบลงกับอกของตัวเอง ก่อนจะโอบรัดสองแขนไว้ พลางกระซิบแผ่วเบาที่ไหล่ของอีกฝ่ายให้ได้ยิน ".....พี่อยากร้องก็ร้องเถอะฮะ....พี่อยากจะอ่อนแอมากกว่านี้ก็ได้.....ผมไม่ว่าหรอก .....ผมรู้ว่าพี่เองก็คิดถึงคุณแม่เหมือนกัน.....และตอนนั้นผมก็จะเข้มแข็งแทนพี่เองนะฮะ"
".....อัล....."
สองแขนของผม....จะเพียงพอไหมนะ?
สองแขนที่พร้อมจะรองรับความเจ็บปวดของพี่เอาไว้.....ไม่ว่ามันจะหนักหนาสักเพียงใด
.......ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่พี่ต้องการมัน ผมจะไม่รอช้าที่จะยื่นออกไปเพื่อให้ถึงตัวของพี่
แต่ว่า........มันจะเพียงพอ.....ที่ทำให้พี่อุ่นได้?
กับสองแขนเล็กๆของผมนี้....
"แต่ว่าต่อจากนี้ไป....ใครจะซักผ้าล่ะ?" สองร่างที่นอนซุกกายอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน แนบชิดเพื่อให้ความอบอุ่นถ่ายทอดสู่กันและกัน มือเล็กๆของทั้งคู่กุมประสานเอาไว้ ".....นายแล้วกันนะ....ฉันไม่ค่อยถนัด ฮ่ะๆๆๆ"
"พี่ขี้โกงนี่หน่า!!!.......งั้นหน้าที่ฝ่าฟืนก็เอาไปด้วยแล้วกันนะ หึๆๆ" หัวเราะในลำคออย่างมีชัยเมื่อโยนหน้าที่ที่พี่ชายตัวเองเกลียดนักเกลียดหนาไปให้ได้สำเร็จอย่างที่อีกฝ่ายไม่อาจจะโต้เถียงได้ แสงจันทร์นวลที่ส่องลอดม่านหน้าต่างเข้ามา เป็นแสงสว่างเเพียงหนึ่งเดียวในตอนนั้นที่จะช่วยให้มองเห็น หลังจากที่หัวเราะกันอีกพักใหญ่ ทั้งคู่ก็เงียบเสียงลง เด็กชายทั้งสองพิงศีรษะเข้าหากัน ผู้เป็นน้องใช้แขนเกี่ยวลำตัวของอีกฝ่ายเอาไว้ และเด็กชายอีกคนก็ขยับตัวเคลื่อนเข้ามาหา วางศีรษะลงบนท่อนแขนของอีกฝ่าย
".....นี่อัล......."
"มีอะไรเหรอฮะพี่?...."
"เราต้องทำให้ได้.....เราต้องนำคุณแม่กลับมาให้ได้"
"ฮะพี่.....เราต้องทำให้ได้......ผมกับพี่......เราสองคนจะต้องนำคุณแม่กลับมา"
"นี่เป็นคำสัญญา........." เด็กชายที่อ่อนวัยกว่าพูด ก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปที่หลังมือของพี่ชาย "......ระหว่างเราสองคน....." ก่อนจะเลิกเสื้อนอนของอีกฝ่ายขึ้น แล้วกดริมฝีปากอย่างแผ่วเบาบนผิวอ่อนนิ่มซึ่งเป็นตำแหน่งของหัวใจ ".....ผมกับพี่...."
"อืม.....คำสัญญาของเราสองคน..." พูดพร้อมรอยยิ้มก่อนจะทำแบบเดียวกัน.......นี่คือคำสัญญา......ที่จะต้องทำให้เป็นจริงไม่ว่าอย่างไรก็ตาม....
".....พี่ฮะ!!! ....พี่!!!.....พี่!!!!...."
"คืนเขามานะ!!!....อึ่ก!....ไม่ว่าจะเป็นแขน....ขา.....หรือจะเอาหัวใจของฉันไปก็ได้!!.....ได้โปรด....คืนเขากลับมา....คืนน้องชายคนเดียวของฉันมา!!!!..."
"ฉันจะไปหาพันโทมัสแตงนั่น...."
"พี่ฮะ?.....นี่พี่ยังคิดที่จะคืนชีวิตให้คุณแม่อีกเหรอฮะ..."
"ไม่....บางที.....สิ่งที่จะแลกกับวิญญาณของคุณแม่น่ะ...อาจจะไม่มีอยู่ตั้งแต่แรกแล้วก็ได้....."
"....แล้วทำไม....?"
"ฉันจะทำให้นายกลับมาเป็นเหมือนเดิมต่างหาก....มันเป็นความผิดของฉันเองที่นายต้องมีร่างกายแบบนี้...."
"วิญญาณของผมน่ะ.....เป็นสิ่งที่พี่สร้างขึ้นมาใช่มั๊ยล่ะ!"
"อัล...นี่คือสิ่งที่นายคิดตลอดมาเลยสินะ...."
".....กับร่างกายที่ว่างเปล่าแบบนี้....พี่จะให้ผมเชื่ออะไรได้อีกล่ะ!!"
"สิ่งที่ฉัน...อยากจะถามนายมาตลอด....สิ่งที่ฉันอยากถามนายแต่ว่าไม่เคยกล้าที่จะถาม....ก็คือ....นายเกลียดฉันไหมที่ทำให้นายต้องมีร่างกายแบบนี้ .....ฉันกลัว....กลัวว่านายจะเกลียดฉัน....อัล"
"พี่ฮะ...ผมจะเกลียดพี่ได้ยังไงล่ะ....ผมไม่เคยโทษพี่เลยสักครั้ง....ไม่เลย"
แม้ว่าสองแขนที่ผมมีอยู่ตอนนี้จะแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าเพียงใด
แต่กับร่างกายที่ว่างเปล่าและเยียบเย็นนี้.......ก็คงไม่สามารถโอบกอดพี่เอาไว้เหมือนก่อน
ไม่สามารถทำให้พี่รู้สึกถึงความร้อนจากร่างกายนี้ได้อีกแล้ว....
ผมขอโทษ......ผมขอโทษที่ผิดสัญญา.....
"....อัล....ทำไมไม่มานอนตรงนี้ล่ะ?..." เอ่ยถามออกมา เมื่อเห็นว่าน้องชายในร่างชุดเกราะยังคงนั่งอยู่ที่มุมห้อง เสียงของสายฝนด้านนอก ดังสะท้อนยามที่มันตกกระทบกับสิ่งต่างๆ
"พี่ฮะ...นั่นมันเตียงคนไข้นะ....ขืนผมนอน เตียงก็พังน่ะสิฮะ...." ตอบกลั้วเสียงหัวเราะ
"นั่นสินะ........ถ้างั้น...." พูดยังไม่ทันจะจบประโยคร่างที่เล็กกว่าก็ก้าวลงมาจากเตียงคนไข้ พร้อมกับลากผ้านวมเดินตรงมายังหุ่นชุดเกราะที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง เขาโยนผ้านวมให้พาดไปที่แขนเหล็กและหน้าตัก ก่อนจะนั่งลงแนบตัวลงไปเหมือนเด็กน้อยที่ขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของแม่
"พี่ฮะ....ทำไมไม่ไปนอนดีๆบนเตียงล่ะ....เดี๋ยวแผลก็เปิดหรอก..." เสียงของตัวเองที่ก้องสะท้อนอยู่ภานในแผ่นเหล็กหนาดังออกมา แต่ร่างที่เล็กกว่าของพี่ชายก็ยังคงหลับตาพริ้มอย่างสบายอามรณ์ เขาจึงได้แต่ขยับแขนประคองร่างนั้นเอาไว้เหมือนกันอุ้มทารกแรกเกิดตัวเล็กๆ "พี่ฮะ.....ไม่หนาวเหรอฮะ....ตัวผมเย็นนะฮะพี่"
"....ไม่....ไม่หนาวเลย.....นี่อัล....." เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับจับเอามือใหญ่ที่กำลังดึงให้ผ้าห่มคลุมตัวของเขาเอาไว้ ".....นี่คือมือของนายนะ......ไม่ว่าจะอยู่ในร่างกายแบบไหน....แต่นี่ก็คือตัวตนของนาย...." มือที่เล็กกว่านั้นขยับลูบลงไปบนฝ่ามือที่เป็นเหล็กล้าห่อหุ้มด้วยหนังสัตว์เอาไว้ ก่อนจะพลิกมันคว่ำลงแล้วจูบลงเบาๆที่หลังมือนั้น ".....ฉันสัญญา....คราวนี้ฉันจะทำให้นายกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้...." ก่อนจะขยับหันไปกดริมฝีปากลงบนแผ่นเหล็กเย็นๆที่อุปโหลกเอาให้เหมือนร่างกายมนุษย์ว่าที่ตรงนั้นคือหัวใจ ".....แต่กว่าจะถึงตอนนั้น.....ไม่ว่าสองแขนของนาย ร่างกายของนายจะเป็นแบบไหน.....ขอแค่นายกอดฉันเอาไว้เหมือนเมื่อก่อน.......ฉันก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้วอัล......"
Please, God, please give him back to me
Don't lure with other sweetness. 'cause I won't lose my way.
My heart knows whose arms I belong to.
Yes,Baby, I only want your warm, warm embrace.
:: END ::
คำเตือน :: ใครอ่านแล้วไม่เม็นต์ขอให้กามตายด้าน ว่ะห์ ฮ่ะ ฮ่า~.......กรุณาพึ่งสังวรกันหน่อยนะคะ.....(สำหรับนักแต่งฟิคคงจะคิดคล้ายๆกับเราว่า...) กว่าจะแต่งฟิคออกมาได้แต่ละเรื่องนั้นมันยากขนาดไหน (ไม่ว่าฟิคแนวไหนก็เหอะ) มันก็คงจะไม่ยากอะไรหรอก สำหรับพวกไม่มีเซลล์สมองที่ดีแต่ก็อปของชาวบ้าน และส่วนใหญ่ก็คงจะคิดแน่ๆล่ะว่าคอมเม็นต์เป็นสิ่งสำคัญ.......เราอยากรู้ว่าท่านอ่านแล้วคิดอย่างไร.....สำหรับเราเอง คอมเม็นต์สำคัญกว่าตัวฟิคเองซะอีก....ฟิคหายยังพอกู้ได้ แต่คอมเม็นต์หายนี่...T[]T...กู้ไม่ได้ โฮฮฮฮฮฮฮถ้าเป็นเอ็นทรีย์ปกติ อ่านแล้วไม่เม็นต์เราไม่ว่า....แต่เอ็นทรีย์ที่เป็นฟิคช่วยอ่านแล้วคอมเม้นต์เกี่ยวกับฟิคด้วยนะฮะ เพราะฉะนั้น.....โอเนไง~~~~ อ่านแล้วเม็นต์ด้วยฮะ
เอาล่ะฮะ.....อาจจะมีพิมผิดไปบ้าง..เดี๋ยวมาอีดิตแก้แล้วกันนะฮะ -3-....ตอนนี้โคตรหิวเลย วู้ววววว~~
Title :: Kyoudai[OST Fullmetal Alchemist]
แอบมาเปลี่ยนบล็อก หึๆๆๆ......>.< ที่ร๊ากเซ็ตนี้สวย อ๊ากกกกกกก ชอบเว้ยยยยยยยย เดี๋ยวพรุ่งนี้มาอัพฟิคแล้วกันนะฮะ....ตอนนี้นำมูกไหลฟืดฟาด - -....ปั่นฟิคได้ไม่ไหลลื่นเลย เซ็งมากๆ
edit @ 2006/01/10 22:11:19
...พี่อิ๋ม : กร๊ากก มาเลย 555+)
#1 By *zequs on 2006-01-06 17:18