STARS★☆★CANDY

Title :: After Life, Is there Another?
Author :: AstaChan
Fandom :: Naruto
Pairing :: Sasuke/Fem!Naruto
Warning :: Manga Spoilers, OOC-ness And Naruto is a girl in this Fic, Don't like, Don't read!
Discliamers :: Aha, sure things, I owned all of the hot guys in Konoha, started with Sai! XD

Previous :: Prologue | Chapter 1 | Chapter 2

Chapter 3 :: Death Penalty

I know what lies await for me,
The path I took lead me passed my destination,
Nothing could be change, I know.
So I'd not cry for my Death Penalty.

ฝนที่ยังตกลงมาไม่ขาดตลอดหลายวันนับตั้งแต่เขาถูกนำตัวกลับเข้ามาโคโนฮะเริ่มซาตัวลงทีละน้อย ซาสึเกะซึ่งถูกขนาบข้างด้วยAnbuสองคนกำลังเดินไปยังโถงทางเดินของหอคอยโฮคาเงะ เด็กหนุ่มถูกยัดเยียดให้สวมเสื้อสีดำซึ่งมีตราประจำตระกูลอุจิฮะขนาดเล็กปักอยู่ด้านหลัง Giสีม่วงซึ่งคล้ายกับเครื่องแบบอย่างนึงของโอโตะถูกยึดไปด้วยเช่นกัน และสุดท้าย กางเกงสีเข้มและรองเท้าคล้ายกับที่บรรดาชิโนบิขั้นจูนินและโจนินทั้งลายสวมใส่กัน ใช่ว่าซาสึเกะนั้นใส่ใจกับรูปลักษ์ภายนอกของเขาแต่อย่างใด เขาไม่แคร์ด้วยซ้ำ เขาสอดมือเข้าไปยังกระเป๋ากางเกงขณะเดินต่อไปเรื่อยๆ

ซาสึเกะรู้ดีว่าเขากำลังจะไปพบใคร โกไดเมะโฮคาเงะ แห่งโคโนฮะนั้นกำลังรอเขาอยู่ที่จุดหมายปลายทาง ช่วงเวลาน้อยนิดที่เขาใช้ในโคโนฮะนั้นน้อยนิดเกินกว่าจะจำได้ว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นคนประเภทใด แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ซาสึเกะก็ไม่จับมันมาใส่ใจ เพราะว่าเขาไม่แคร์อีกแล้วว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้านั้นจะเป็นโทษประหาร หรืออย่างอื่น.....เพราะจุดมุ่งหมายสูงสุดของเขา นั้นกลายเป็นจริงแล้ว....จะเรียกว่าแบบนั้นก็ไม่ถูกสักทีเดียว

เด็กหนุ่มย่นคิ้วเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาไม่ใส่ใจกับสายตาของคนรอบๆข้างซึ่งมองและกระซิบกระซาบเมื่อเขาเดินผ่านไปตามทางเดิน....

......ถ้าแก้แค้นแล้ว...สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียง ความว่างเปล่า เท่านั้น....

คำพูดของคาคาชิดังก้องอยู่ในความคิด....

ว่างเปล่า.....นั่นสินะ.....

เด็กหนุ่มหยุดเดินเมื่อ Anbuซึ่งสวมหน้ากากหนูยกมือเป็นเชิงให้หยุด ซาสึเกะมองดูหน้าประตูห้องซึ่งเขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ไร้อารมณ์ เสียงนึงตอบกลับมาหลังจากที่anbuผู้นั้นเคาะประตูอย่างสุภาพ ก่อนจะประตูจะเปิดออก เขาถูกเดินนำเข้าไป

ภายในห้องนั้นไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย ทุกสิ่งทุกอย่างแถบจะเหมือนเดิมเหมือนเมื่อสมัยที่เขายังเป็นเกะนิน จะต่างกันเสียก็แต่ผู้ที่นั่งอยู่ ณ โตะทำงานซึ่งกองสุมด้วยเอกสารมากมายนั้น ไม่ใช่ชายชราในชุดเสื้อคลุมสีขาวและหมวกประหลาดๆ รวมไปถึงกล่องสูบยา แต่กลับเป็นหญิงสาวผมสีทองอร่ามท่าทางยิ่งยโสในชุดเสื้อยูคาตะสีดำ เธอยกมือขึ้นเท้าคางเมื่อทั้งสามเดินเข้ามาในห้อง ไม่ห่างกันนั้นคือหญิงสาวผมสั้นซึ่งอุ้มหมูตัวเล็กเอาไว้ในสองแขน เธอเงยหน้าขึ้นมองซาสึเกะ เด็กหนุ่มสังเกตเห็นซากุระ คาคาชิ ยืนอยู่ไม่ไกลจากกัน รวมไปถึงเด็กหนุ่มผมดำสนิทซึ่งเขาจำชื่อไม่ได้ ทุกคนนั้นอยู่ในเสื้อผ้าสีดำ.....ทุกคน

..........ยกเว้น นารุโตะ....

นารุโตะไม่ได้แม้แต่อยู่ในห้องนั้น ใช่ว่าซาสึเกะใส่ใจ.....แต่ว่านารุโตะ ผู้ซึ่งไล่ตามเขาเหมือนคนบ้ามาตลอดหลายปี ไม่แม้แต่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาในวันนี้....วันที่ซาสึเกะจะได้รับฟังโทษประหาร....

"อุจิฮะ ซาสึเกะ...." หญิงสาวผู้นั้นพูดขึ้นหลังจากส่งสัญญาณให้ anbuทั้งสองนายนั้นออกไปจากห้อง เด็กหนุ่มยืนอยู่ต่อหน้าของโฮคาเงะคนปัจจุบันไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ดวงตาสีดำของเขาสบกับด้วยตาสีทองของเธอ ก่อนที่หญิงสาวจะพูดต่อขึ้น ".........ท่าทางเจ้าจะรักษาตัวเร็วขึ้นกว่าครั้งสุดท้ายที่ข้าเห็นนะ....อำนาจของงูเผือกนี่สูงไม่ใช่น้อยเลย..."
"......." เด็กหนุ่มไม่ตอบอะไรออกไป เขายังคงยืนนิ่งไม่ขยับ ทำให้หญิงสาวพูดต่อไป

"เจ้าคงจะรู้สินะว่าการที่เจ้าออกจากหมู่บ้านไปเมื่อสามปีก่อนเข้าข่ายทรยศต่อโคโนฮะ....."
"............"
"....โทษของชิโนบิผู้ซึ่งทรยศต่อหมู่บ้านนั้นคือการประหารชีวิต......"
"จะพูดอะไรก็พูดมาเลยโฮคาเงะซามะ.......ฉันคือคนตระกูลอุจิฮะ....ถ้าจะตาย ก็จะไม่ตายแบบหลบๆซ่อนๆ"

ไม่มีใครพูดอะไร ซากุระขยับตัวอย่างตะขิดตะขวงอยู่ข้างๆคาคาชิ เด็กสาวพยายามอยู่ที่สุดที่จะไม่มองใบหน้าไร้ความรู้สึกของซาสึเกะ เพราะมันยิ่งทำให้ภายในใจของเธอนั้นเจ็บมากขึ้นไปอีก คาคาชิมองเขาด้วยตาข้างเดียวนั้นเช่นกัน  ซึนาเดะมองดูเด็กหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจ

"นั่นสินะ......อุจิฮะ...เจ้าคือทายาทคนสุดท้ายแห่งตระกูลอุจิฮะ เพราะว่าเจ้าเป็นอุจิฮะ ทำให้เรื่องมันพลิกเปลี่ยนไป" โกไดเมะพูดมองดูปฏิกิริยาจากอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนจะไม่ได้อะไรตอบกลับมานางจึงพูดต่อไป "อุจิฮะ ซาสึเกะ.....จากการพิจารณาและตัดสินจากบรรดาผู้อาวุโสและสภาชิโนบิแห่งโคโนฮะ เจ้าจะพ้นโทษทุกข้อหา เนื่องจากเจ้าได้ทำการกำจัดmissing-ninระดับS โอโรจิมารุซึ่งเป็นผู้นำการก่อการจราจลในหมู่บ้านเมื่อสามปีก่อนและอุจิฮะ อิตาจิผู้ซึ่งเป็นอาชญกรทำการสังหารหมู่ตระกูอุจิฮะ นอกจากนั้นเจ้ายังถูกแต่งตั้งให้เลื่อนขั้นเป็นโจนิน........."

ซาสึเกะขมวดคิ้วมองดูคนตรงหน้าราวกับอีกฝ่ายนั้นเสียสติไปแล้ว แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันพูดหรือโต้ตอบอะไรไปนั้น หญิงสาวก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง

"....อย่ามองข้าด้วยสาตา-ยัยนี่เสียสติแล้วเหรอ-อุจิฮะ อย่างที่ข้าพูดไปแล้ว เพราะเจ้ากำจัดโอโรจิมารุและอิตาจิทำให้โคโนฮะนั้นหมดศัตรูตัวฉกาดไปถึงสองคน และเพราะว่าเจ้าคืออุจิฮะ.....คนสุดท้ายในตระกูลซึ่งถือเป็นหนึ่งในตระกูลเก่าแก่ของโคโนฮะ สายเลือดและความสามารถของเจ้านั้นเป็นสิ่งจำเป็นต่อโคโนฮะ......ดังนั้นก่อนวันเกิดปีที่สิบเก้าของเจ้า เจ้าต้องจัดการหาเจ้าสาวให้ตัวเองและแต่งงานเพื่อสืบทอดตระกูลอุจิฮะให้คงอยู่ต่อไป.....นี่เป็นคำขาดจากสภาชิโนบิ...."

"แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?...." ซาสึเกะพูด
"เจ้าก็จะถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน รวมไปถึงถูกรีดเอาสิ่งที่จำเป็นต่อการผลิตทารกออกมา แม้เจ้าจะไม่เต็มใจก็ตาม.....อย่างที่ข้าพูดไปแล้ว Bloodlineของตระกูลอุจิฮะนั้นสำคัญต่อโคโนฮะ...." ซึนาเดะพูดน้ำเสียงไม่แคร์ หญิงสาวมองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกลึกๆบางอย่าง เมื่อเห็นสีหน้าซึ่งไม่เปลี่ยนแปลงของอีกฝ่ายทำให้เธอพูดต่อไป "ข้าขอบอกให้เจ้ารู้ไว้ ณ ตรงนี้เลยนะอุจิฮะ.......ว่าข้าไม่แคร์กับชะตากรรมของเจ้าสักนิดเมื่อเทียบกับสิ่งที่เจ้าทำกับนารุโตะเมื่อครั้งที่เจ้าออกจากหมู่บ้านไป....แต่เพราะว่าเจ้าคือสิ่งเดียวที่เจ้าเด็กโง่นั่นใช่เป็นแรงผลักดันเพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้น....เขาเห็นเจ้าเป็นเหมือนเพื่อนหรือพี่น้อง เป็นครอบครัวที่เขาไม่อาจะจะได้รู้จัก...... สายสัมพันธ์ของพวกเจ้าข้าไม่แคร์เลยแม้แต่สักนิดเดียวอุจิฮะ........."

ซึนาเดะหยุดครู่นึง มองดูใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆของซาสึเกะ ก่อนจะพูดต่อไป "......แต่เพราะนารุโตะให้ความสำคัญกับมัน....เพราะเจ้าเด็กนั้นพยายามอย่างที่สุดเพื่อจะถนุถนอมสายสัมพันธ์อันแตกร้าวระหว่างเจ้า......เพราะแบบนั้นอุจิฮะ......เจ้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรับข้อเสนอนี้....."

ความเงียบก่อตัวขึ้นปกคลุมห้องทำงานของโฮคาเงะแห่งโคโนฮะ คาคาชิมองดูอดีตลูกศิษย์ของเขาด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกัน ในใจนึงนั้นเขาอยากให้ซาสึเกะกลับมายังโคโนฮะ แต่ภาพซึ่งเค้าเจอนารุโตะนอนหลับไหลไม่ได้สติเมื่อสามปีก่อนก็ยังคงติดตา บางทีอาจจะเป็นความผิดของเขาเองก็ได้ที่สอนจิโดริให้ซาสึเกะ.......

ซากุระพยายามไม่มองไปที่ซาสึเกะตลอดการสนทนา สุดท้ายเด็กสาวก็หยุดยั้งจิตใตสำนึกของตัวเองไม่ได้อีกต่อไป เด็กสาวเหลือบตาไปยังใบหน้าว่างเปล่าของซาสึเกะ คิ้วเรียว และดวงตาสีดำสนิทนั้นยังคงเหมือนเมื่อครั้งเกะนิน เพียงแต่บางอย่างในดวงตาของเด็กหนุ่มนั้นขาดหายไปและถูกแทนที่ไว้ด้วยความว่างเปล่าซึ่งไม่มีที่สิ้นสุดเหมือนกับเหวลึก เธอกลืนน้ำลายในใจหวังอยู่ว่าซาสึเกะเลือกที่จะกลับมายังหมู่บ้าน กลับมาเป็นเพื่อนร่วมทีม กลับมาอยู่ข้างกายเธออีกครั้ง.....

ในตอนนั้นเองที่ซาสึเกะเปล่งเสียงออกไป คำตอบที่หลายๆคนรอคอยด้วยเหตุผลต่างๆกัน

".....นารุโตะอยู่ที่ไหน??....." 

= = = = = = =

"อรุณสวัสดิ์ฮินาตะจัง " เสียงของนางพยาบาลร้องทักขึ้นขณะที่เด็กสาวผมสีน้ำเงินเข้มเดินผ่านโต๊ะรับรองด้านหน้า เด็กสาวค้อมตัวตอบรับอย่างอายๆ เมื่อถูกพยาบาลสาวมองเธอด้วยสีหน้ารู้ทัน ทำให้เธอรีบสาวเท้าเดินขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว

ฮิวงะ ฮินาตะกอดช่อดอกดิฟโฟเดลสีทองอร่ามเอาไว้ในสองแขน ขณะก้าวกระโดดไปตามขั้นบันไดเพื่อตรงไปยังห้องผู้ป่วยของนารุโตะ แม้จะผ่านไปถึงเจ็ดวันแล้วแต่คำสั่งห้ามเยี่ยมก็ยังถูกใช้อยู่อย่างเคร่งครัด แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีอะไรหยุดเธอมาเยี่ยมนารุโตะได้

เด็กสาวผมสีน้ำเงินก้าวยาวๆ ไปตามโถงทางเดิน ทุกๆวัน ในเวลาเดียวกัน ซากุระซึ่งได้รับคำอณุญาตพิเศษเพื่อเข้าไปเช็คดูอาการของนารุโตะนั้นมักจะรับช่อดอกไม้ของเธอเพื่อนำไปใส่แจกันข้างเตียงของเด็กหนุ่มให้เธอ ถึงแม้ว่าฮินาตะเองจะไม่เห็นกับตาว่าเด็กสาวผมสีชมพูนั้นทำอย่างที่สัญญากับเธอไว้หรือไม่ ฮินาตะก็ไม่เคยคิดตะขิดตะขวงใจเลยสักนิด 

เมื่อเลี้ยวขวายังหัวมุมทางเดิน เครื่องแบบAnbuสีขาวก็เผยให้เห็นอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย

"ฮินาตะซามะ..." anbuผู้ที่สมหน้ากากเหยี่ยวนั้นเอ่ยทักขึ้นพร้อมโค้งให้กับเด็กสาว แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นใคร แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรู้จักเธอ อาจจะเป็นเพราะตระกูลของเธอก็เป็นได้ ทำให้เด็กสาวเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป
"ซากุระซังมาถึงรึยังคะ?....." ฮินาตะถามอย่างสุภาพ ก่อนanbuผู้นั้นจะส่ายหน้าช้าๆตอบเธอกลับไป เด็กสาวถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้มาสายสินะ

ฮินาตะนั่งลงที่เก้าอี้ยาวฝั่งตรงข้ามกับประตูห้องของนารุโตะเพื่อรอซากุระ ดวงตาสีขาวของเธอก็มองไปยังรอบๆข้าง ผู้คนไม่ว่าจะเป็นทั้งเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล ญาติคนไข้หรือผู้ป่วย ต่างพากันสวมใส่เสื้อผ้าสีดำ หรือ ติดเครื่องหมายสีดำเล็กๆเอาไว้เพื่อแสดงการไว้อาลัยให้กับการจากไปของหนึ่งในสามนินจาในตำนาน.........จิไรยะซามะ

ฮินาตะกระชับช่อดอกไม้สีสดบนตักของเธอ หลังจากที่เธอได้รับรู้ถึงการจากไปนั้น เด็กสาวก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกสูญเสียของคนรอบๆกาย แม้แต่บิดาของเธอถึงกับเก็บตัวเงียบอยู่ในห้องของเขาหลายชั่วโมงหลังจากรู้ข่าว บรรดาโจนินและจูนินหลายคนถึงกับร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย สำหรับตัวเธอเองนั้นไม่ได้รู้จักหรือสนิทสนมกับชิโนบิอาวุโสผู้นี้ เพียงแต่รู้ว่าเขาเป็นอาจารย์ของนารุโตะเท่านั้นเอง

'นารุโตะคุงจะรู้รึยังนะ?' เด็กสาวคิดในใจ ก่อนเสียงฝีเท้าตามโถงทางเดินจะดึงความสนใจของเธอกลับมาอีกครั้ง

ซากุระซึ่งอยู่ในชุดไว้ทุกข์สีดำนั้นกำลังเดินมาตามทางเดิน สีหน้าของเด็กสาวนั้นแสดงถึงความครุ่นคิด ดวงตาสีเขียวสดนั้นมองลงยังพื้นทำให้เธอนั้นไม่ได้สังเกตฮินาตะซึ่งนั้งรออยู่ เด็กสาวผมสีน้ำเงินนั้นลุกขึ้นยืนพร้อมจะทักทาย แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันพูดอะไร ดวงตาสีขาวก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ เพราะได้เห็นบุคคลที่เดินตามหลังคุโนอิจิผมสีชมพูนั้นมาไม่ห่าง.......

........อุจิฮะ ซาสึเกะ

- - - - - -

-จ๋อม!........จ๋อม!.........จ๋อม!-

นารุโตะในร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีเดินย่ำไปตามสถานที่คล้ายท่อน้ำขนาดใหญ่ เท้าของเขาจมลงไปในน้ำสีคล้ำซึ่งปริ่มอยู่ที่ระดับข้อเท้า แม้ว่าเขาจะรู้ดูว่าปลายทางนั้นจะมีอะไรรออยู่ แต่สองขาที่ย่ำเดินนั้นก็ไม่อาจจะหยุดได้

"ในที่สุดก็มาถึงสินะ........ใช้เวลานานผิดปกตินะคราวนี้"

เสียงทุ้มหนักดังขึ้นสะท้านก้องไปทั่วบริเวณ นารุโตะหยุดยืนอยู่ เบื้องหน้าของเขาคือกรงขนาดยักษ์ซึ่งภายในมืดมิด มีเพียงดวงตาสีแดงฉานเหมือนเลือดสดๆฉายส่องอยู่ท่ามกลางความดำสนิท เด็กหนุ่มจ้องมองดวงตาสีเข้มนั้นไม่กระพริบ
"...คิวบิ...." นารุโตะพูด ยกมือขึ้นกอดอก "......ถ้ายังคิดจะยึดร่างกายของฉันอีกล่ะก็......"
"หึ.....ขี้เลื่อยยังคงเต็มในกะโหลกของเจ้าไม่เปลี่ยนเลยนะ......" เสียงของคิวบิดังตอบกลับมาทำให้เด็กหนุ่มขมวดคิ้วทำคำพูดถากถาง
"ฉันบอกแล้วไม่ใช่รึไงว่า ฉันไม่ต้องการพลังปีศาจของแกอีกแล้วน่ะ....." นารุโตะพูดเสียงหงุดหงิด อีกฝ่ายตอบด้วยการส่งเสียงหัวเราะชวนขนลุกกลับมา ทำให้เด็กหนุ่มย่นคิ้วผูกติดกันมากขึ้นไปอีก "หัวเราะอะไรของแกน่ะ......"
"หึๆ....เจ้าเด็กโง่.....ถ้าเจ้าไม่ได้สังเกตล่ะก็ ข้าก็จะบอกให้ฟัง........" คิวบิหยุดครู่นึง  ราวกับจะดูว่านารุโตะนั้นกำลังฟังเขาอยู่หรือไม่

"ระบบจักระของข้านั้นถูกสะกัดเอาไว้....ชั่วคราว"
"หา????"
"ระบบจักระของข้าน่ะ.....ถูกสะกัดเอาไว้ชั่วคราว....."
"หมายความว่าไงนะ?"
"..................................ก็หมายความว่าระบบจักระของข้าน่ะถูกสะกัดเอาไว้ชั่วคราว!!" 
"อ๋อ....."
".......ให้ตายเถอะ.....สมองเจ้านี่มันทำด้วยอะไรกันนะ....."
"เลิกพูดถึงสมองของฉันซะที......ถึงว่า เมื่อตอนสู้กับไอ้เจ้าหน้ากากประหลาดจากแสงอุษานั่น ร่างกายของฉันถึงไม่ยอมรักษาตัวเอง"
".......หึ........ใช้เวลานานพอดีเลยนะถึงจะเข้าใจ.....มนุษย์ก็แบบนี้แหละนะ...."
"หุบปากเลย......stupid fox!! "
"คนที่โง่น่ะมันเจ้าต่างหาก.......เจ้าเด็กงี่เง่า!!..........ทำไมเจ้าผมทองนั่นจะต้องจับข้ามาขัวไว้ในร่างของเด็กไร้สติปัญญาแบบนี้ด้วยนะ!!"
"เฮ้!!! ข้าน่ะคือ Number One Unpredictable Ninja นะจะบอกให้!"
"Unpredictable หรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับความฉลาดของเจ้า...."
"เชอะ! ปีศาจจิ้งจอกงี่เง่าของแกจะมารู้อะไรเกี่ยวกับนินจาล่ะ!"
"หึๆ.......อย่างน้อยข้าก็รู้มากพอก็แล้วกัน......โดยเฉพาะความลับบางอย่างที่เจ้าเองไม่เคยรู้ ทั้งๆที่มันเกี่ยวกับตัวเจ้าเอง...."
"ความล้งความลับอะไรที่ไหนกัน? พูดอะไรข้าไม่เห็นจะรู้เรื่อง"
"หึๆๆ......ฮ่าๆๆๆๆ!!!"  เสียงหัวเราะนั้นดังลั่นไปทั่วบริเวณ แม้แต่น้ำซึ่งปริมอยู่ที่ระดับข้อเท้าของเขาก็ถึงขนาดเปิดเป็นระลอกคลื่น เสียงก้องกังวาลนั้นทำให้นารุโตะรู้สึกขัดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาเท้าเอวก่อนจะยกมือขึ้นชี้ไปยังดวงตาสีแดงซึ่งส่องประกายออกมาจากความมืดภายในตรงนั้น "หัวเราะอะไรน่ะ!!!"

"เจ้าเด็กโง่เง่า........ทั้งๆที่ความจริงฉายอยู่ตรงหน้าแท้ๆกลับไม่เคยรู้........" เสียงของปีศาจจอ้งจอกเก้าหางดังกังวาลตอบกลับมา "......มองดูสินารุโตะ..........มองดูให้ดีๆ ว่าความเป็นจริงนั้นโหดร้ายแค่ไหน?"

นารุโตะย่นคิ้วเข้าหากัน ไม่เข้าใจกับสิ่งที่ปีศาจพูดแม้แต่น้อย.......

-จ๋อม!........จ๋อม!.........จ๋อม!-

เสียงน้ำกระเซ็นที่ดังมาจากเบื้องหลังนั้นไม่ได้ทำให้เขาหันกลับไปมองแต่อย่างใด นารุโตะเข้าใจหลังจากใช้เวลาพินิจพิเคราะห์อยู่เป็นเวลานาน ในที่สุด เขาก็ก้มลงมองดูเงาของตนเองบนพื้นน้ำ แต่เมื่อภาพที่ได้เห็นกลับทำให้ดวงตาสีฟ้าใสนั้นเบิกโพลงอย่างไม่คาดคิด.......

-จ๋อม!........จ๋อม!.........จ๋อม!-

เงาในน้ำซึ่งสะท้อนกลับมานั้นคือร่างของเด็กสาวในวัยรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ผมสีทองอร่ามยาวสยายนั้นทิ้งตัวเคลียคลออยู่ที่บ่า ดวงตาสีฟ้าใสมองสะท้อนตอบกลับมา รอยขีดบนแก้มซึ่งมีลักษณะเหมือนหนวดจิ้งจอกบนผิวหน้านั้นยังคงแจ่มชัด และจากรอยแหวกของสาบเสื้อแจ็กเก็ตสีส้ม-ดำ นารุโตะมองเห็นได้ถึงส่วนนูนต่ำใต้ผิวผ้า

 -จ๋อม!........จ๋อม!........จ๋อม!........จ๋อม!.........จ๋อม!-

"....ม......อึ่ก!" นารุโตะเปล่งเสียงเพื่อที่จะพูดออกไป แต่เมื่อได้ยินโทนเสียงซึ่งสูงผิดปกติของตัวเองก็ถึงกับยกมือขึ้นมาปิดปาก ในตอนนั้นเองที่เขารู้สึกได้ว่าผมสีทองซึ่งเคยสั้นกุดนั้นกลับกลายเป็นยาวสยายเลยไหล่ลงมาให้เห็น นารุโตะเอื้อมมือไปจับปอยผมของตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าทั้งคู่นั้นเปลี่ยนเป็นเรียวเล็กคล้ายกับเด็กผู้หญิง นารุโตะก็ยกมือขึ้นตะปบเข้าไปที่หน้าอกของตัวเอง ถึงแม้ว่าเนินสูงต่ำซึ่งก่อตัวขึ้นในทันใดนั้นจะมีไม่มากเมื่อเทียบกับซึนาเดะ แต่มันก็มากพอที่จะทำให้นารุโตะปล่อยเสียงร้องแหลมออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ตอนนั้นเองที่เสียงหัวเราะจากปีศาจจิ้งจอกเก้าหางดังกึกก้องไปทั่วบริเวณอีกครั้ง

"เจ้าปีศาจจิ้งจอก!!! นี่แกทำอะไรกับร่างกายฉัน!!! นี่เป็นแค่ genjutsuใช่ไหม!!!" นารุโตะร้องเสียงสูง ความโกรธนั้นพุ่งสูงออกนอกหูมากกว่าที่จะคิดอายอะไรต่อไป เด็กหนุ่มซึ่งตอนนี้อยู่ในร่างเด็กสาวยกมือขึ้นทำhandseal พร้อมตะโกนดังลั่น "kai!!!..........Kai!!......KAI!!!!!!"

"ฮ่าๆๆๆ........ไม่ว่าเจ้าจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่ได้ผลหรอกเจ้าเด็กโง่เอ๋ย...." คิวบิพูดด้วยน้ำเสียงพึ่งพอใจ ".......เพราะไม่ว่าเจ้าจะพยายามแค่ไหน......สิ่งที่เจ้าเห็นนี้ก็ไม่อาจหายไปได้!!......."

"ไม่!! แก!! เจ้าปีศาจจิ้งจอก!! แกโกหก!!! นี่มันคือ genjutsu!! ....KAI!!!!"

-จ๋อม!........จ๋อม......-

"ยังงี่เง่าไม่เปลี่ยนเลยนะ usuratonkachi........"
"....ซา...สึ....เกะ?....." 

-..........จ๋อม...........-
= = = = = = = = =
Will you promise till the very end,
Even in Death, I'd followed,
Stomped across thousand graves,
I will find you.

TBC

A/N พึ่งรู้ว่ามีคนอ่านฟิคติงต๊องของเราด้วย เหอๆๆๆ ^^" ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้นะค๊ะ!! อาทิตย์ที่ผ่านมาว่าจะลงแล้ว แต่ว่าโดนงานโถมเข้าทับ เกือบไม่รอด ^^"  ปิดท้ายกันด้วย OPใหม่จากชิปปุเดน อร๊ากกกกกกกก ซาสึนารุ!!!!!!!!!! XD